[Game] Amnesia -Toma Route-

posted on 25 Sep 2011 12:01 by ayafee in Game
เมื่อเช้าดูเจ้าชายเสียงเพลงตอนจบแล้วอารมณ์ค้างไม่ได้มาพิมพ์สปอยต่อซะที 555+   แต่จบได้ซาบซึ้งดี แถมมีตัวละครในเกมส์ภาคใหม่ออกมาด้วย  ไม่รู้จะบอกเป็นนัยๆว่าจะมีภาคต่อ หรือว่าตั้งใจจะโปรโมทเกมส์ภาคใหม่กันแน่ แต่คิดว่าน่าจะเป็นอันหลังนะเนี่ย....  
 
กลับมาเรื่องของ Amnesia (หัวเราะ) เล่นจบไปอีกคน... เล่นๆไปนี่เหมือนโดนตบหน้า =A=   พลิกกลับหลายองศาเลยคาแร็กเตอร์ตัวนี้
 
ถ้าค่าย Otomate จะหาโปรเจ็คอนิเมใหม่น่าจะเอาเรื่องนี้ไปทำบ้างนะ =3="  ต่อจากฮาคุโอกิกับฮิอิโร แบบว่าเนื้อเรื่องดีออกนะ   แต่ WOF ก็ยังไม่ได้เป็นอนิเมเลย..คงหวังยาก TAT  แฟนดิสก็ยังไม่มีเลย....
 
 
*โลกของAmnesia เป็นโลกคู่ขนานกันหมด  ความสัมพันธ์ของแต่ละคนอาจจะต่างกันไปบ้าง แต่นิสัยเหมือนเดิมในทุกๆโลก*
 
 
prologue  (ก๊อปแปะของเก่า 555+)
 
นางเอกฟื้นขึ้นมาในโลกที่ดูแปลกตา  เธอได้ยินเสียงของเด็กผู้ชายกำลังกลุ้มใจอยู่ใกล้ๆนั้น   ทันทีที่เห็นเธอฟื้นขึ้นมา เจ้าตัวก็โล่งใจเป็นการใหญ่เพราะคิดว่าทำให้เธอตายซะแล้ว  
 
ภูติมีเขาแนะนำตัวว่าเขาชื่อ โอริอ้อน  เขามีธุระที่ต้องมาทำที่โลกมนุษย์ แต่ว่าเกิดเหตุขึ้นนิดหน่อยทำให้นางเอกต้องความจำเสื่อม  เพื่อเป็นการไถ่โทษเขาจะติดตามเธอไปในโลกมนุษย์เพื่อช่วยเหลือเธอจนกว่าเธอจะความทรงจำกลับมา   แล้วยังบอกด้วยว่าคนทั่วไปมองไม่เห็นและสัมผัสถึงตัวตนของเขาไม่ได้
 
 
โอริอ้อนอธิบายว่าที่ๆพวกเขาอยู่คือโลกคู่ขนาน แล้วตัวเจ้าหนูก็ไม่รู้ซะด้วยว่านางเอกมาจากโลกไหน   แถมนางเอกก็จำชื่อตัวเองไม่ได้เลยต้องตั้งชื่อให้เธอก่อนจะได้สะดวกเวลาเรียกกัน  (ตั้งชื่อได้)   ทางที่ดีเธอไม่ควรบอกใครว่าเธอความจำเสื่อม เดี๋ยวจะโดนคนหลอกเอาได้
 
จากนั้นเราจะได้เลือกว่าเราจะไปที่โลกไหนเพื่อตามหาความทรงจำที่หายไป  มี 4 โลกให้เลือก...และในแต่ละโลกมีเรื่องราวต่างกันไป
 
 
Diamond World :  Toma Story
 
 
วันที่ 1 สิงหา
 
ทั้งสองคนเลือกมาที่โลกข้าวหลามตัด  แต่เกิดเหตุประหลาดทำให้ทั้งคู่เหมือนโดนเหวี่ยงตกลงมาที่หน้าบ้านของนางเอก ผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งรีบวิ่งตรงมาหาเธอด้วยความเป็นห่วง แล้วความทรงจำก็แล่นผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว  เรื่องราวในวัยเด็กที่เคยเดินผ่านถนนเส้นนี้กับเด็กชายคนหนึ่ง เขาบอกว่าจะปกป้องเธอตลอดไป  
 
 
 
กลับมาตรงหน้าเธอจึงรู้ว่าเขามีชื่อว่า [โทมะ] จากในความทรงจำที่แว่บเข้ามาเมื่อครู่นี้   เพราะความทรงจำที่แทรกเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้เราช็อกและมองไม่เห็นโอริอ้อนได้ยินเพียงเสียงของเขาเท่านั้น   โทมะตัดสินใจพาเธอไปโรงพยาบาลเผื่อว่าจะบาดเจ็บตรงไหน  ภูติน้อยโวยวายบอกห้ามยกใหญ่ไม่งั้นความจำแตกเรื่องความจำเสื่อม  แต่อีกฝ่ายไม่ได้ยินก็เลยไร้ผล....
 
หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นที่โรงพยาบาล  โทมะคุยกับหมอและบอกข้อมูลของเราว่ามีอาการอย่างไรบ้างและก่อนหน้านี้ทำอะไรบ้าง  หมอบอกว่าเธอมีอาการความจำเสื่อมอ่อนๆ และถามข้อมูลอื่นๆของเธอเชื่อเรื่องครอบครัวและการศึกษา   เราจึงได้รู้ว่าเราเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง และพ่อแม่ของเราก็ไปทำงานที่ต่างประเทศเลยอยู่ที่ญี่ปุ่นเพียงลำพัง 
 
นางพยาบาลออกปากชมที่เรามีแฟนที่ดี แต่โทมะก็รีบบอกว่าเขาไม่ใช่แฟนของเราเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น  โอริอ้อนเลยแปลกใจที่ที่อีกฝ่ายไม่ใช่แฟนของเรา  แล้วโทมะก็ให้เบอร์โทรศัพท์ของเขาเอาไว้เพราะตอนนี้โทรศัพท์ของเราไม่ได้อยู่กับตัว 
 
 
วันที่ 2 สิงหา 
 
โอริอ้อนเบื่อหน่ายกับการตรวจของโรงพยาบาล   ทางโรงพยาบาลพาเธอไปตรวจ MRI เพื่อค้นหาว่าเธอมีอะไรผิดปกติตรงไหนอีกรึเปล่า   เมื่อโทมะมาถึง เจ้าภูติน้อยคิดว่าจะมีอะไรคืบหน้าบ้าง แต่เขาก็เพียงแค่บอกว่าโล่งอกที่ดูเหมือนนางเอกจะไม่เป็นไรมาก  แล้วเขาก็ไป...  ทำเอาโอริอ้อนเศร้าไปเลยที่ไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลกันซักที.. คงต้องรอจนกว่าผล MRI จะออก
 
 
วันที่ 3 สิงหา
 
ผล MRI ยังคงไม่ออกและดูเหมือนว่าจะออกพรุ่งนี้  ทั้งสองคนเลยยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้   โทมะแว่บมาหาเธอเหมือนเคย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรที่จะช่วยฟื้นความจำได้จนโอริอ้อนอารมณ์เสีย...
 
 
วันที่ 4 สิงหา
 
เรามองเห็นร่างของโอริอ้อนอีกครั้ง แล้ววันนี้โทมะก็มาพาเราออกจากโรงพยาบาล  เจ้าภูติน้อยยังเคืองอีกฝ่ายไม่หาย ต่อให้เป็นคนที่ช่วยเราเอาไว้ในตอนแรก แต่ก็เป็นคนที่จับเราเข้าโรงพยาบาลแล้วยังไม่ช่วยคุยเพื่อเรียกความจำกลับมาอีกตะหาก   โทมะบอกเรื่องคำแนะนำจากพวกพยาบาล  ผล MRI บอกว่าสมองของเราไม่ได้มีอะไรปกติ  บางทีอาจแค่หัวกระแทกแล้วลืมความจำบางอย่างไป โอริอ้อนเลยแนะนำเราทำตัวให้ปกติเอาไว้และรีบฟื้นความจำ ไม่งั้นอาจจะโดนส่งกลับโรงพยาบาลอีกก็ได้!  
 
เมื่อมาถึงบ้าน โทมะขอให้เรารอเขาแป๊ปนึงแล้วเขาก็ไปเช็คตู้จดหมายให้เธอก่อน นั่นทำให้โอริอ้อนแปลกใจและสงสัยทำไมไม่ให้พวกเราไปด้วย    แถมพวกเขารู้เพียงแค่อีกฝ่ายเป็นเพื่อนของเราเท่านั้นเอง  หลังจากเข้ามาในห้องของนางเอกแล้ว โทมะก็ให้โทรสัพท์มือถือเครื่องใหม่กับเรา เพราะของเก่ามันเสียไปแล้วตั้งแต่ตอนที่เราล้มลง
 
โทมะแปลกใจที่เธอมองเขาเหมือนคนแปลกหน้าทั้งๆที่เธอลืมความทรงจำไปแค่บางอย่าง  เราเลยบอกออกไปว่าเราความจำเสื่อมแบบลืมทุกอย่าง  เขาก็ตกใจ....และแนะนำว่าทางที่ดีควรจะบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้พ่อแม่ของเธอรู้  พวกเขาจะได้กลับมาจากต่างประเทศ  แต่ก่อนหน้านั้นเขาตัดสินใจโทรไปบอกชิน  และบอกว่าชินเป็นเพื่อนสมัยเด็กๆของเขากับนางเอก
 
เมื่อชินมาถึงก็บ่นโทมะที่ไม่ยอมติดต่อเขาเร็วๆ  และเขาบอกว่าเขาจะนอนเฝ้าเธอที่นี่  โทมะเลยติงทันทีว่าจะให้ผู้ชายมานอนที่นี่กับเธอสองต่อสองได้ยังไงแล้วไหนจะเรื่องที่ชินต้องไปเรียนอีก  แต่อีกฝ่ายก็ยังดึงดันจะอยู่ที่นี่และถามความเห็นจากเรา
 
สองหนุ่มเริ่มมีการถกเถียงกันเมื่อเราบอกว่ามีโทมะอยู่แล้วไม่เป็นไร จนในที่สุดทั้งสองหนุ่มก็ออกไป และเราจะนอนพักในห้องนี่คนเดียวได้   ก่อนไปโทมะบอกให้เธอโทรหาเขาถ้ามีอะไร   ชินก็แอบแขวะว่าโทมะทำตัวเป็นพี่ชายเหมือนเคย   หลังจากที่ทั้งคู่ไปแล้ว  โอริอ้อนก็เริ่มคิดหนัก...เพราะพวกเขามีเวลาแค่ 3 วันในการฟื้นความจำ ไม่งั้นจะโดนส่งกลับโรงพยาบาล
 
 
วันที่ 5 สิงหา
 
โอริอ้อนเริ่มค้นหาของในห้อง และพบสมุดโทรศัพท์ที่มีชื่อของคนหลายคนอยู่ชิน โทมะ อิกกิ เคน ซาวะ มิเนะ วาคะ ดูเหมือนพวกเขาทุกคนจะทำงานในร้านคาเฟ่  ถัดมาบนชั้นหนังสือก็พบสมุดโน้ตที่มีชื่อของอิกกิและชื่อสถานที่อยู่  เลยสันนิษฐานว่าอิกกิอาจจะเป็นแฟนของเธอก็ได้ 
 
เสียงกริ่งประตูดังขึ้น และพบว่าโทมะมาหา เขามาพาเธอออกไปซื้อของ  เราก็เลยขอร้องให้โทมะพาไปสถานที่ที่เขียนเอาไว้ในสมุดโน้ต  โทมะก็รับปากว่าจะพาเราไป   ระหว่างที่เดินไปด้วยกัน  เขาบอกว่าเราดูเงียบๆ  แต่เพราะเราเป็นแบบนี้ทำให้ดูน่ารักเหมือนตุ๊กตา
 
เมื่อมาถึงตรอกแห่งหนึ่ง โอริอ้อนก็ต้องแปลกใจว่าทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วย  ทันใดนั้นเราก็เห็นความทรงจำในอดีตใครซักคนบอกกับเธอว่าผู้ชายที่เธอรักนั้น ไม่ได้เห็นเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งเลย   แล้วเราก็หน้ามืดล้มลงไปอีก 
 

 
โทมะตกใจมากรีบประคองเธอแล้วจะพาเธอไปโรงพยาบาล แต่เราไม่อยากไป...และถามว่าผู้ชายที่เรารักนี่ใช่โทมะหรือเปล่า  โทมะลังเลไปครู่หนึ่ง  แต่เราก็ขอให้เขาบอกเธอ   "....ใช่ ... เราสองคนเป็นคู่รักกัน... ฉันคิดว่ามันอาจทำให้เธอสับสนมากขึ้นก็เลยไม่ได้พูดไป  ขอโทษนะ...." 
 
 
วันที่ 6 สิงหา
 
โอริอ้อนปลุกเราแล้วบอกว่าโทมะคอยดูแลเราตั้งแต่เมื่อคืน   โทมะถามว่าเราจำเรื่องเมื่อวานนี้ได้รึเปล่า?  แล้วเขาก็เล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่เธอหมดสติไป  และเธอก็หลับไปเป็นวันเลย   จากนั้นโทมะก็ขอหลับซัก 10 นาทีเพราะว่าเขาเหนื่อยมาทั้งคืน  โอริอ้อนช่วยเสริมว่าโทมะเป็นห่วงเธอมากและคอยดูแลเธอมาตลอดตั้งแต่เมื่อวาน  แล้วพวกเราก็คุยกันเรื่องที่รู้แล้วว่าโทมะเป็นคนรักของเรา
 

 
เรายื่นมือไปจับมือของโทมะเอาไว้เขาเลยลืมตาขึ้นมาครู่หนึ่ง  "ขอบใจนะ.... นี่ก็เป็นปีแล้วสินะที่ไม่ได้จับมือเธอแบบนี้..."   มันชวนให้คิดถึงอดีตจังแต่ก็น่าเขินนิดหน่อย  แล้วเขาก็ของีบซัก 10 นาที  เขาจะมีความสุขมากถ้าเธอจับมือเขาไว้อย่างนี้ตลอด..
 
ระหว่างที่โทมะหลับไปชินก็ส่งข้อความมาหาเรา  โอริอ้อนนึกกลัวว่าสองคนนี้จะทะเลาะกันเพราะเรื่องของเรารึเปล่า    แล้วโทมะก็ตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์แล้วถามว่าระหว่างที่เขาหลับมีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า เราก็เล่าเรื่องที่ชินส่งเมล์มาให้ฟัง   เขาเลยบอกว่าจะส่งเมล์ให้ชินทีหลัง ตอนนี้จะออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์ก่อนเพราะเมื่อวานเกิดเรื่องเลยไม่ได้ไปซื้อของ
 
หลังจากโทมะออกไปโอริอ้อนก็เริ่มค้นของในห้องเราอีก   จนพบกับคอมพิวเตอร์แต่มันไม่มีกระทั่งแบตเตอรี่หรือปลั๊ก   ไม่นานโทมะก็กลับมาพร้อมกับกับข้าวที่เราชอบ  คำพูดของโทมะที่บอกว่าเห็นเราเหมือนน้องสาวทำให้โอริอ้อนแปลกใจเพราะทั้งคู่เป็นคู่รักกันไม่ใช่หรอก  แล้วโทมะก็เริ่มเล่าถึงเรื่องของชิน   ว่าพ่อแม่ของพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน  เขาเป็นเหมือนพี่ชายของชิน และเป็นเหมือนพี่ชายของนางเอกด้วยเหมือนกัน  ก่อนที่โทมะจะไปก็กำชับไม่ให้เธอออกจากบ้าน  เขาซื้อข้าวเย็นมาให้เธอแล้ว และถ้าเธอเป็นลมไปอีก เขาจะพาเธอไปโรงพยาบาล
 
 
วันที่ 7 สิงหา 
 
วันนี้เป็นวันที่พวกเราต้องไปทำงาน  แต่พวกเขาไม่รู้น่ะสิว่าตัวเราทำงานอยู่ที่ไหน   โชคดีที่โทมะมาพาเราไปทำงานก็เลยรอดตัวไป...   ระหว่างทางโทมะชวนคุยและถามว่าเมื่อคืนเธอได้ออกไปที่ไหนรึเปล่า  เราบอกไปว่าเราตามหาแบตเตอรี่ของคอมพิวเตอร์แต่ก็หาไม่เจอ   เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ที่ไหน เลยอาสาจะให้ยืมคอมพิวเตอร์ของเขาแทนถ้าเธออยากใช้  แต่เราก็ยืนยันว่าเราจะหาแบตให้เจอ 
 

 
เมื่อมาถึงที่ทำงานซึ่งเป็นคาเฟ่   โทมะขออนุญาตผู้จัดการให้เราลาหยุดต่อไปอีก เพราะว่าเราอาจจะเป็นลมไปอีกก็ได้  ดูเหมือนผู้จัดการจะไม่ว่าอะไรและจัดตารางงานให้เธอใหม่เมื่อเธอกลับมาทำงาน    ส่วนโอริอ้อนไม่ค่อยเห็นด้วยนัก เพราะถ้ามาทำงานจะได้คุยกับเพื่อนร่วมงาน  นี่เป็นที่ๆน่าจะเก็บเกี่ยวความจำได้มากที่สุด แต่โทมะกลับไม่อยากให้เธอมาทำ..  แล้วโทมะก็ให้เราออกไปรอข้างนอก  เขามีเรื่องจะคุยกับมิเนะแล้วก็ซาวะที่ทำงานวันนี้
 
เมื่อเราออกมาข้างนอกก็พบกับชายลึกลับผมสีเขียว (อุเคียว)  และถามว่าตอนนี้เธอกำลังออกเดทกับใครอยู่   เมื่อเราตอบไปว่าโทมะ  เขามีท่าทีแปลกๆ  ซ้ำยังพูดเรื่องแปลกๆว่าเพราะโทมะ เราอาจจะต้องตาย  
 
ระหว่างทางกลับบ้านพร้อมกับโทมะ  จู่ๆก็มีบางอย่างตกลงมาจากท้องฟ้า  โทมะคว้าตัวเราหลบออกมา แล้วพบว่ามันคือกระถางต้นไม้ที่ตกลงมาจากระเบียงด้านบน...  ถ้าเกิดหลบไม่ทันคงโดนหัวเธอเต็มๆไปแล้ว    แล้วโทมะก็บอกให้เธอรออยู่ที่นี่แล้วคอยมองดูเผื่อคนร้ายจะออกมาส่วนเขาจะไปตามหาตัว  แต่ก็ไม่เจออะไร...  เมื่อกลับมาในห้อง  เขาบอกว่านี่ไม่น่าจะใช่อุบัติเหตุเพราะก่อนหน้านี้หน้าต่างปิดหมด  โอริอ้อนปลอบใจตัวเองแล้วก็เราว่ามันคงเป็นแค่อุบัติเหตุล่ะมั้ง... หลังจากนั้นก็ถามโทมะเรื่องของอิกกิ  ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน ก็ได้ความว่าเป็นรุ่นพี่ที่ที่ทำงานของเธอ 
 
เมื่อโทมะกล