1827

[KHR] Twinkle XX Days (69275 1827) Chapter Final

posted on 31 Dec 2011 23:07 by ayafee in Fiction
ปั่นยาวเกือบข้ามปีเลยทีเดียว  ในที่สุดก็จบแล้ว!!!  ส่งท้ายปีกันด้วยตอนจบของฟิคนี่ล่ะ ฤกษ์ดีที่สุดแล้ว  กริ๊ดดดดดด
 
 



 
 
-------------------------------------------------------------------------------------------
 
Title : Twinkle XX Days 
Genre : Romance , Comedy , BL , NL
Rating : PG
Pairing : 69275 , 1827
Summary : วิกฤตการณ์ของมาเฟียที่ต้องมีการสืบทอดต่อไป
 
-------------------------------------------------------------------------------------------
 
จดจำได้ไหม?  ถึงวันที่เราสองคนได้พบกันครั้งแรก
จดจำได้ไหม?   วันที่เราทั้งสองได้เริ่มตกหลุมรักกัน
และจำได้ไหม?   วันที่เราได้สารภาพรักความในใจต่อกัน

ความรักของเราเชื่อมโยงกันแม้มีอุปสรรคกั้นขวาง
จากคนที่ไม่ยอมรับที่แสนหัวแข็งอย่างคุณพ่อ

5 ปีผ่านไปแล้วจากวันนั้น.... วันนี้ครอบครัวของเราเป็นอย่างไร...


Final Chapter :  ดาวดวงน้อยของนายตัวร้าย


    ฤดูใบไม้ผลิครั้งที่ 5 ได้มาถึง.. บอกถึงเวลาที่ล่วงเลยผ่านไปครบปีอีกครั้งหนึ่ง    ต้นไม้ที่แห้งกรอบไปจากอากาศที่หนาวเย็นเริ่มผลิก้านใบและดอกใหม่อีกครั้ง   วันนี้เป็นวันที่ 5 พฤษภาคม 20XX  ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีก่อนเป็นวันสำคัญของครอบครัวหนึ่ง.. วันนี้ได้บรรจบครบรอบอีกครา

    ร่างโปร่งเรือนผมสีน้ำตาลไหม้มีปอยผมยาวเป็นหางเร่งเดินออกจากห้องประชุม  สายตาคอยจ้องมองดูนาฬิกาข้อมือเป็นระยะๆ    เมื่อเห็นเข็มนาฬิกาใกล้เลข 11 เข้าไปทุกทีก็รับกุลีกุจอไปตามทางเดิน...  วันนี้เป็นวันที่เจ้าตัวสายและจะโดนโกรธมากกว่าเดิม...  วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบอายุ 30 ปีของผู้พิทักษ์เมฆา  คนรักของบอสมาเฟียนั่นเอง


    “รอนานมั้ยครับคุณฮิบาริ!  พอดีประชุมยืดเยื้อเกินไปหน่อย เรื่องมันเยอะ!”    สึนะโยชิเปิดประตูโผล่หน้าเข้ามาในห้องญี่ปุ่นด้วยความรีบเร่ง 


    ภายในห้องเผยร่างของฮิบาริ เคียวยะซึ่งกำลังแต่งตัวด้วยชุดลำลอง  ลำลองแบบชุดสูทเป็นพิธีการจริงจังเสมอต้นเสมอปลาย..   5 ปีที่ผ่านไปนี้  รูปร่างหน้าต่างของเจ้าตัวแทบไม่มีอะไรเปลี่ยน  จะมีก็แต่รอยตีนกาที่ขึ้นจากความเครียดเห็นชัดขึ้น(?)    บางทีคนอ่านอาจจะอยากเห็นหนวดแต่ช่างน่าเสียดายที่ยัง(?)ไม่มี..


    “นาน  นานมาก  ไม่รักษาเวลา”   สายตาคมไร้อารมณ์แต่งแฝงด้วยความโกรธ   ตั้งใจมองเนคไทด์ที่กำลังสวมใส่มากกว่าจะสนใจมองคนมาสาย

“ขอโทษครับ... แต่งานมันไม่ได้หยุดนี่ครับ....”   วันเด็กผู้ชายของญี่ปุ่นไม่วันหยุด  ต่อให้เป็นวันหยุดมาเฟียก็ไม่ได้หยุดอยู่ดี...

“จิ๊บๆ! สาย สาย!”  ฮิเบิร์กนกน้อยสีเหลืองพันธุ์อมตะบินวนไปวนมารอบตัวเจ้านายหมายเลขสอง   15 ปีแล้วนกก็ยังเป็นนกตัวขนาดเท่าเดิม....

“เธอทำให้ทางนั้นต้องรอไม่ใช่รึไง  ชอบย้ำให้ทำดี แต่เธอก็ทำให้ฉันอารมณ์เสีย”   ร่างโปร่งผมน้ำตาลไหม้จดจ้องมองอย่างประหลาดใจ   นึกว่าจะโกรธเพราะเป็นวันเกิดเสียอีก

“นั่นสินะครับ  ไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือนแล้ว  จากที่ย้ายออกไปเมื่อปลายปีก่อน”   วาดรอยยิ้มจางๆยามที่นึกถึงอีกครอบครัวหนึ่ง...


จากเดิมที่ตั้งใจเอาไว้ให้อยู่ในพื้นที่เดียวกันไปตลอด  หากแต่เมื่อเวลาผ่านไปก็เริ่มเกิดความคิดที่ไม่อยากให้มีเพียงโลกแคบๆในวองโกเล่แฟมิลี่  รวมถึงสายหมอกก็อึดอัดมายาวนานเต็มทีแล้ว   เมฆาคัดค้านอยู่นานแต่ที่สุดก็ยอมทำตามแต่โดยดี..  


“สึนะโยชิ จะเปลี่ยนชุดแล้วออกไปได้รึยัง?”  เสียงทุ้มเอ่ยทักเมื่อเห็นร่างเล็กกว่าไม่ยอมขยับตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียที  

“ครับๆ!  จะรีบไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้ล่ะ!”   เจ้าคนภารกิจประจำวันเยอะตามอายุที่เพิ่มขึ้นรีบวิ่งไปค้นเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้า  ปีนี้อายุปาเข้าไป 29 ปีแล้ว..  ภายนอกเปลี่ยนไป ภายในยังคงเหมือนเดิม


ห้องญี่ปุ่นที่เคยโล่งไม่มีของประดับนั้นเคยมีกรอบรูปครอบครัวเพียงไม่กี่รูป  ปัจจุบันเวลาซึ่งล่วงเลยผ่านมาแล้วถึง 5 ปีนั้น ได้เปลี่ยนให้ในห้องมีรูปถ่ายและอัลบั้มรูปเป็นกอง...  รูปถ่ายครอบครัวพ่อแม่ลูกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความทรงจำดีๆที่เกิดขึ้นแต่ละวัน  ราวกับลูกพัฒนาการของลูกสาวที่น่ารัก..  

ร่างสูงผมดำหยิบกรอบรูปขึ้นมาเมียงมองอยู่ครู่หนึ่ง   เป็นรูปถ่ายครอบครัวรูปแรกซึ่งถ่ายไว้ในร้านอาหารญี่ปุ่น  เมื่อ 5 ปีก่อนในวันเกิดของเขา  ตอนนั้นเธอเพิ่งจะเข้ามาอยู่ร่วมกัน  สมาชิกใหม่ที่เข้ามาในที่แห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งตัว  เวลาช่างผ่านไปเร็ว..  เด็กหญิงคนนั้นกลายเป็นหญิงสาวและมีลูกไปแล้ว


“คิดถึงจังเลยครับ  เห็นรูปถ่ายนี้ทีไรคิดถึงความหลัง”   สึนะโยชิโผล่มาแกะหลังของคนรัก   เป็นรูปถ่ายความหลังที่ทำให้รู้สึกดีเสมอ

“คุณเคียวคุณซาวาดะ  ผมเตรียมรถเรียบร้อยแล้วครับ”   คุซาคาเบะเปิดประตูเข้ามาตามเจ้านายทั้งสอง    หน้าตาซึ่งแก่เกินวัยมาตั้งแต่ม.ต้นนั้น  ปัจจุบันประดับด้วยหนวดชวนให้คิดถึงผู้ติดตามบอสคาบัลโรเน่ฉบับมีผมทรงรีเจนท์....

“ไปได้แล้ว  เธอต้องชดเชยที่ทำให้ผิดเวลานัด”    ฮิบาริก้าวเดินนำออกไปก่อน   ร่างโปร่งผมน้ำตาลรีบเดินตามไปเกาะแขนตามหลัง..  อายุมากขึ้นแต่การแสดงออกเด็กลง...  


มีการวิจัยเกี่ยวกับครอบครัวที่แต่งงานกันมากนาน(?)เสียจนใกล้จะเบื่อหน้ากันอยู่ว่า...   การย้อนหวนกลับไปยังความทรงจำวัยหวานจะทำให้คู่รักที่อิ่มตัวกลับมาอยู่ในจุดพีคอีกครั้ง...หรือกระทั่งการเปลี่ยนบทรักแบบใหม่(?)  นั่นเป็นข้อความของนักจิตวิทยาท่านหนึ่งในเว็บบอร์ดชื่อดัง...


ทำไมตอนนี้เหมือนเป็นตอนของ 1827?
เอ๊ะ? หรือว่านี่เป็นฟิค 1827 กันแน่?


    ลูกโป่งหลากสีลอยขึ้นจากพื้นขึ้นไปล่องลอยอยู่กลางอากาศตัดกับสีฟ้าครามของท้องฟ้ากว้างใหญ่     เสียงดนตรีบรรเลงด้วยจังหวะสนุกสนานเคล้าคลอสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ   ไม่ว่าหันไปทางไหนก็เห็นหน้าตาของหมีชื่อดังซึ่งเป็นกระแสนิยมอยู่ในขณะนี้   ที่นี่คือ Ri-beep- Kuma Land..

    ร่างสูงผมสีน้ำเงินยาวสีน้ำเงินซึ่งเคยมีผมยาวเป็นรากไทรยืนรอขนมเครปที่ร้านซึ่งตกแต่งเป็นรูปรถยนต์หัวหมี    ชายหนุ่มตัดสั้นประบ่า แต่ยังคงไว้ซึ่งความเป็นจงอยสับปะรดที่เป็นจุดขายและเอกลักษณ์ของเจ้าตัว    และที่เหมือนเดิมอีกอย่างคงเป็นแฟชั่นที่โดดเด่น  .. แต่เรียบร้อยลงแล้วนิดนึง


    “เครปสับปะรด 2 ชิ้นได้แล้วค่ะ”    พนักงานสาวรุ่นน้องยืนขนมซึ่งกำลังอุ่นและมีกลิ่นหอมหวานให้กับลูกค้า   นี่เป็นอีกอย่างที่รสนิยมเหมือนเดิม?

    “วันนี้เด็กเยอะนะครับ”    ดวงตาสองสีที่ทุกคนคิดว่าใส่คอนแท็คเลนส์มองไปรอบๆ  จะมองไปทางไหนก็เห็นพ่อแม่พาลูกหลานมาเที่ยว  โดยเฉพาะเด็กผู้ชาย

    “ก็นี่วันเด็กผู้ชายนี่คะ”   หญิงสาวแย้มยิ้ม   ชายหนุ่มสดับฟังแล้วยิ้มที่มุมปาก  วันเด็กผู้ชายเป็นวันเกิดของพ่อนกหัวแข็ง  ช่างเลือกวันเกิดได้ตรงซะจริง


    โรคุโด มุคุโร่เดินออกห่างจากร้านขนมกลับไปยังจุดนัดพบพร้อมกับเครปในมือทั้งสองชิ้น    ธีมปาร์คหมีที่ไม่สามารถออกชื่อได้เพราะไม่อยากโฆษณา(?)ยังคงเป็นสถานที่ยอดฮิตในหมู่นักท่องเที่ยวและคนในเมืองนามิโมริอยู่เหมือนเดิม    ไม่ว่าจะเป็นส่วนของสวนสนุก  หรือจะเป็นส่วนของโรมแรม สปาและร้านอาหาร...  จะสร้างหมีใหม่มาตอนนี้ก็กลบกระแสไม่ลง

    ยามเดินกลับไปจุดนัดพบ  สายตาคมเหลือบไปเห็นเด็กพาร์ตไทม์ของสวนสนุกแต่งตัวด้วยชุดมาสคอตหมีสีน้ำตาลกำลังยืนแจกลูกโป่ง   ข้างๆนั้นเป็นมาสคอตกบที่หลอกหลอนประหนึ่งเห็นลูกศิษย์ของตัวเองแจกลูกอม   ช่างเหมือนกับภาพอดีตที่ถ่ายถอดเล่นซ้ำ...


    “ผมก็เคยทำอะไรแบบนี้นี่นะครับ คึหึหึ”    ช่วงเวลาหนึ่งในช่วงอายุ 25 ปีที่ทำอะไรบ้าๆแบบนั้นลงไปได้  เจ้าฟรานคิดไปได้ยังไง..  ให้มาเป็นมาสคอตหมีในสวนสนุกเพื่อทำความดีแลกกระปุกออมสิน


    เห็นความหลังแล้วอดหยักยิ้มที่มุมปากไม่ได้   เรื่องแบบนี้คงเป็นเรื่องเล่าลือให้ลูกหลานฟังไปอีกนานเลย   อาจจะน่าอายแต่ก็เป็นความทรงจำที่ดี   ที่ๆเขาได้เห็นอีกด้านของดาวดวงน้อยๆ  เธอคนนั้นเป็นอย่างไรเมื่อเขาไม่อยู่  หากวันนั้นไม่ได้ทำคงไม่ได้เห็น...

แล