byukuran

10027 & G27? เพ้อสุดฤทธิ์

posted on 24 Jun 2008 23:48 by ayafee in Fiction

Title : Bianco Sintonia
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Drama , Romance
Rate : ??
Pairing : 10027
Summary  :  ท่วงทำนองสีขาว
------------------------------------------------------------------------


สีขาว เต็มไปด้วยความสว่าง  แต่ปราศจากสีสัน
.
.
สีของคุณ

.
.


    รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แกมขบขันที่ส่งมา..  ยิ้มไปทั้งใบหน้า และดวงตา  คือเอกลักษณ์   และทุกครั้งที่แย้มยิ้มแบบนั้นส่งมา  จะได้เห็นนัยน์ตาสีอเมทิสต์ที่ยากหยั่งถึงส่งมาทุกครั้ง... ทุกครั้ง..  ตั้งแต่พบกันครั้งแรก...   สีขาวอันเป็นเอกลักษณ์ ภาพสีขาวแปลกตา..   รอยสักสีดำใต้ดวงตางามอันเป็นเอกลักษณ์นั้น   ตรึงตาตั้งแต่พบกันครั้งแรก  ..  คือภาพสะท้อนในดวงตาสีน้ำตาลสดใส...   ไม่ได้ล่วงรู้สถานะของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย...


สีขาว  เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์  อ่อนโยนนัก
.
.
สีของเธอ
.
.



    บอสมาเฟียอ่อนต่อโลก...  อาจจะไม่ใช่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยเจอ...     ร่างเล็กบอบบางราวกับเด็กสาว...  ปอยผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่ม   ใบหน้าหวานที่มักจะมองมาอย่างตื่นๆ... ตั้งแต่พบกันครั้งแรก...     สถานะ..  เรื่องนั้นล่วงรู้ดี   สนใจในความใสซื่อบริสุทธิ์  อำนาจ  และเปลวไฟสีทองคำ....     นภาสีทองเพียงผืนเดียวของวองโกเล่...    จะทำให้ภาพที่สะท้อนในดวงตาสีอเมทิสต์นี้เป็นภาพประทับนิรันดร์ได้หรือไม่


การพบพานของเรานั้น คือสายใยสีขาว

.
.

อยู่ตรงกลางระหว่าง อำนาจ และ ความรัก

.
.



    หากมันเป็นสีขาว...  สีที่จะละเลงลงมาในความสัมพันธ์ของเรานั้น... คงเป็นสีแดง... เพียงสีเดียวเท่านั้น   สีแดงของอำนาจ สีแดงของความรัก  และสีแดงของโลหิตชาด....    คือสีที่ความถี่ต่ำที่มนุษย์แยกแยะได้ และพวกเราคงแยกแยะมันได้.. ละเลงมันเพียงสีเดียวลงไป....


ดอกไม้สีขาว
.
.

Anemone สีขาว...  กล้วยไม้สีขาว...

.
.
คือ ความหมายของความหวัง คือความหมายของความรัก

.
.




    เพียงหันหลังกลับมามอง...   จะมองเห็นเพียงแผ่นหลังของอีกฝ่าย..  พวกเราต่างเดินต่อไปข้างหน้า..  และเมื่อหันหลังกลับมามองจะเห็นเพียงแผ่นหลังของอีกฝ่ายเท่านั้น...   หรือจะเป็นเพียงฝ่ายเดียวที่หันมามอง...     ตั้งแต่เมื่อไหร... ที่ได้รู้ว่า..  ดอกไม้สีขาว..   ที่แฝงความหมายสวยงามเอาไว้นั้น....    มีความจริงที่ไม่ได้ตระหนักเอาไว้อยู่เสมอ...


คือความหมายของความสิ้นหวัง  คือความหมายของการจากลา



    ตลอดเวลาที่ผ่านมา   เราต่างมองกันและกันในแบบไหน...  สถานะ..แตกต่าง...    ยามไม่รู้ตนเอง... เราต่างมองกันและกันแบบไหน...    อำนาจ... สำคัญหรือไม่...   คำตอบนั้นอยู่ที่ไหน... หรือเป็นวันที่เราต้องจากลากัน...  จึงได้สดับฟังคำตอบนั้น...  พร้อมคำลา...


นภาลัยนั้นเป็นสีขาว เทวาลัยนั้นเป็นสีขาว

.
.

ท่วงทำนองสีขาว นำพาอนาคตโศกา.... นำพาความสูญเสีย

.
.

ท่วงทำนองสีขาวของคุณ....และผม....

.
.



    ร่างเล็กบอบบางเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนปอยผมยาวยวงในชุดสีขาว...  ชุดสีขาวบริสุทธิ์และผ้าคลุมสีขาวอันเป็นเครื่องแบบพิธีการ  ...  ยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูงเหล่าผู้พิทักษ์ในสวนของคฤหาสน์หลังใหญ่ ...    ใบหน้าหวานประดับรอยยิ้มสดใส    วันรับตำแหน่งนภาลัยผืนเดียว..  วันที่ทุกคนต่างยินดี...  ความพยายามมากมาย  ฝ่าฝันมากมาย.. ได้มาถึงจุดหมาย...  และ...  

คงเป็นวันนั้นที่ได้ตระหนัก... ได้ตระหนักยามเมื่อสาย



    นัยน์ตาสีน้ำตาลเหลือบเห็นชายหนุ่ม... ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวทับเสื้อเชิ้ตสีดำ...   เรือนผมสีงาช้างอันเป็นเอกลักษณ์  รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์   ในมือถือช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์... ดอกกล้วยไม้สีขาว.. แซมด้วยดอก Anemone…    ร่างสูงย่างผ่านสวนสวยเข้ามาหา   และตัวเขาก็เดินเข้าไปหาอย่างเช่นที่เคยเป็น...

ตระหนักว่า... เครื่องแบบสำคัญแค่ไหน.....

.
.

เพราะมันแสดงถึงสถานะตัว... และนี่คงเป็นครั้งสุดท้าย...

.
.



    “ยินดีด้วยนะ สึนะโยชิคุง”  เสียงทุ้มเอ่ยแสดงความยินดีพร้อมรอยยิ้มจริงใจ   ช่อดอกไม้สีขาวถูกส่งใส่มือเล็ก  ท่ามกลางสายตาของเหล่าผู้พิทักษ์เบื้องหลัง...     รู้ดี...  รู้ดีว่า...  เพื่อนพ้องต่างไม่พอใจ...

    “ยินดีด้วยเช่นกันครับ... กับการรวมแฟมิลี่   คุณเบียคุรัน”    ใบหน้าหวานประดับรอยยิ้มตอบ...   แสดงความยินดีกับการเติบใหญ่ของแฟมิลี่ของอีกฝ่าย..   ไม่ได้ล่วงรู้... ไม่ได้ล่วงรู้ว่า...  เครื่องแบบนั้นสำคัญแค่ไหน...  มันคงเป็นตัวแบ่งแยกสถานะ..


เครื่องแบบสีขาวของเขาในวันนี้....  คือเครื่องหมายนภาแห่งวองโกเล่
.
.
เครื่องแบบสีขาวของคุณในวันหน้า....  คือเครื่องหมายผู้นำสูงสุดแห่งมิลฟิโอเร่

.
.
เราจะเป็นมิตรหรือศัตรูกัน

.
.



    หากย้อนเวลากลับไปได้ในวันแรกที่เราพบกันนั้น  เราไม่ควรพบกันดีไหม...?     จุดจบในอนาคตที่มิอาจแลเห็นนั้น...  คุณจะแสดงสิ่งใด...  ใยตนต้องตรึงตาตรึงใจในตัวตนของอีกฝ่ายนัก...   เพียงสบมองตา..ก็ถูกดึงดูดไป..

ท่วงทำนองสีขาว... ของผม...


    
    หลังจากวันนี้ไป   พวกเราจะดำเนินไปแบบไหน    ในจุดยืนที่เท่าเทียมแต่แตกต่างกันนี้...   เราจะดำเนินไปแบบไหน..   จะแปรเปลี่ยนใจของฉันได้รึเปล่า...   จะเป็นความหลงใหลหรือความรัก..  อยากให้ฉันมอบจุดจบให้เธอแบบไหน...

ท่วงทำนองสีขาว.... ของฉัน...



    เราสองคนเดินอยู่บนเส้นทางที่แตกต่าง...   เราสองคนที่แตกต่าง...    อำนาจ.. ความรัก.. เลือกสิ่งใด..   ในอนาคตที่มองไม่เห็น..  หรือเรามองเห็นจุดจบตั้งแต่การพบกันแล้ว...    ท่วงทำนองสีขาวนี้...   ท่วงทำนองนี้...   สดใส?    โศกา?  เปี่ยมสุข?  หรือเปี่ยมทุกข์?...  

ตั้งแต่แรกพบที่ได้พบกัน

.
.

อนาคตนั้น... ได้ถูกวางไว้แล้ว.. หรือแปรเปลี่ยนไป..

.
.



    สองร่างเพียงยืนสบมองกัน     ก่อนที่เสียงเรียกของมือขวาคนสนิทจะร้องทักให้ร่างเล็กกลับไปภายในคฤหาสน์   ร่างสูงผมขาวแย้มยิ้มมาเช่นเดิม..   และพวกเราก็คงจะเดินจากไปคนละทางเหมือนทุกครั้งที่แยกกัน...  


    “บ๊ายบาย”   เสียงทุ้มดังตอบเขา   ใยรู้สึก... ไม่ชอบคำบอกลาในครั้งนี้เอาซะเลย...   สองขาก้าวออกไปข้างหน้า...  รู้ตัวดีว่าตนอยู่ในตำแหน่งใด.. ควรวางตัวแบบใด..  แต่อดไม่ได้...

เพราะเชื่อใจ... เชื่อใจนัก....

.
.

จนไม่ได้ตระหนักถึงอนาคตข้างหน้า...แต่อย่างใด...

.
.



    สองขาหยุดลงตรงหน้า.. เขย่งตัวขึ้นสัมผัสแก้มของร่างสูงนั้นแผ่วเบา...   บอสสองแฟมิลี่... ที่ไม่ใช่พันธมิตรกัน..  สถานะจะเปลี่ยนแปลงเป็นอะไร..  นอกจากศัตรู..หรือมิตร...   อำนาจ.. ความรัก..  เลือกสิ่งใดเหรอ...  จากนี้ไปคิดสิ่งใด... แหวนกับตัวเขา...   เวลานี้.. สิ่งใดที่สะท้อนในดวงตานั่น...

เลข 7 และ เลข 3

.
.
“ทูว์นิเซต”  อันเป็นเป้าหมายของคุณ

.
.



    “แล้วเจอกันครับ”   ที่ไหนซักแห่ง...  ที่ไหนซักแห่งในโลกมาเฟียนี้...   จะได้พบกันอีกกี่ครั้ง..  ได้พบกันอีกซักเท่าไหร...  และจุดสิ้นที่ได้พบกัน.. จะเป็นอย่างไร...

 

หากเป็นภาพที่สะท้อนในลางสังหรณ์

.
.

ร้องเตือนซักเท่าใด...  ก็คงมองเห็นเพียงสีแดงสด

.
.



    ท่วงทำนองสีขาว....  คุณและผมเดินกันไปคนละทาง...   ต่างจากวันแรกที่พบกัน.. ที่เราเดินเข้าหากันท่ามกลางฝูงชนนั่น...   เพียงแค่เด็กหลงทาง..  เพียงแค่ผู้ใหญ่เข้ามาช่วยเหลือ....    สีขาวที่บดบังทัศนียภาพ...  ปิดบังบดบังสถานภาพ  บดบังจุดจบของสองเรา...  

 

สีแดงที่เข้าแทรกซึมช้าๆ..  ไม่รู้...
.
.

หรือ....รู้ตัว ..แต่แกล้งไม่มองมัน

.
.
 

    ท่วงทำนองสีขาว....   คือการจากลา....   หากหลายคน... บอกว่าอยากจะจบชีวิตด้วยมือคนรัก..  หรือได้ปลิดชีพคนรักด้วยตัวเองคงดี...  คงมีเพียงคุณ...  ที่ยินดี...   ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลไหม้เหยียดตัวอยู่ท่ามกลางใบไม้แห้ง...  โลหิตชาดย้อมใบไม้อันรองรับตัว....   ยามที่กระสุนผ่านร่าง...  จึงได้ตระหนัก...    


สีขาว... ของคุณ ...  ไร้สีสัน.. จับต้องไม่ได้...

สีแดง...ของคุณ...  คืออำนาจ...


    ท่วงทำนองสีขาว...    คือรักที่แสวงหาผลประโยชน์  ....      ร่างสูงย่างเข้าไปใกล้ร่างเล็ก   ท่ามกลางเหล่าหัวหน้าระดับสูงของมิลฟิโอเร่...   คงมีเพียงเธอ.. ที่เชื่อใจมาเพียงลำพัง...   ผู้คนอื่นเดินหลบไปจากตรงนั้นเมื่อเสร็จธุระ..    มือใหญ่สัมผัสพวงแก้มสีซีดจาง...    ยามที่เหนี่ยวไกปืน...  จึงได้ตระหนัก...


สีขาว...ของเธอ.. โอบล้อมสรรพสิ่ง... เพื่อปกป้อง...

สีแดง...ของเธอ... คือ  รักที่เชื่อมั่น...


    ท่วงทำนองสีขาว....   แม้นรัก...  แต่สิ่งสำคัญของตนคงสำคัญกว่า...     หรือเพียงแค่รักข้างเดียว    ...   ผมต้องการเป็นมิตรกับคุณ... ต้องการปกป้องสรรพสิ่ง....   ฉันต้องการวองโกเล่ริง...  ต้องการอำนาจ...         มือเล็กทั้งสองอันอ่อนแรงยกขึ้นสัมผัสใบหน้าคมของอีกฝ่าย....  


    “ผมรักคุณ..”    รัก....  แม้นเป็นเพียงรักข้างเดียว...   นัยน์ตาสีอเมทิสต์นี้...  ดึงดูดเขา...  จะเป็นห้วงลึกในใจ.. จะเป็นสิ่งใดก็ตาม... เขารัก...  

    “ฉันก็เหมือนกัน”   นัยน์ตากลมโตเบิกกว้าง     รัก...  แม้นเป็นรักแสวงผล...   คงจะดี...  หากเป็นคนปลิดชีพด้วยตัวเอง..   แล้วเราสองคน.. คงจะได้พบกันที่ใดซักแห่ง...   ทั้งตัวเธอ..และแหวนของเธอ... ครอบครองทั้งสองสิ่ง...


อนาคต... และท่วงทำนอง.. อาจคงดำเนินต่อไป


    Anemone สีขาววางลงบนร่างเล็กที่นอนอยู่ราวกับนอนหลับไป     ดอกไม้สีขาว...  อันหมายถึงความสิ้นหวัง...  และมีอีกความหมายคือความรัก...    ร่างสูงหยัดกายขึ้นเตรียมตัวกลับไปสู่ฐานใหญ่ของเขาเสียที...   ยามเมื่ออดีตและอนาคตบรรจบกัน..  อาจจะไม่ได้เจอกัน...   แต่เมื่อถึงตอนนั้น.. จะขอหวนนึกถึง...   Anemone  ในตอนนั้น.. จะหมายถึงสิ้นหวัง  ความหวัง หรือความรัก...  


    “แล้วพบกันนะ  สึนะโยชิคุง”      หากต้องเลือกระหว่างของสองสิ่ง...   เลือกจะคว้าไว้ทั้งสองอย่าง..  หรือเลือกทำลายสิ่งหนึ่งจะง่ายกว่า...   


สีขาว ของเธอและฉัน

.
.

ท่วงทำนองสีขาวของเธอและฉัน

.
.

คือ อำนาจ ความรัก  และความตาย

.
.




   -------------------------------------------

Free Talk :  สด...  เขียนสดๆ  เขียนมันไปเรื่อยๆระหว่างที่นั่งเครียด = ="    เขียนไปเรื่อยจนมึนว่า เพ้ออะไรออกมา...   คนเขียนก็มึน TwT  รู้แค่ว่า..  รักต้องฆ่า   เบียต้องรักต้องฆ่า!!      เพ้อ!!  แง เพ้อ!!   เครียดจนบ้า กรอดดดด  งานการไม่ทำ  อะไรที่ต้องทำก็ไม่ทำ  

คู่ 10027 = ='  มันแร์จนหาโดไม่ได้  ไม่มีคนจิ้นเลยเรอะ =[]=!!  ออกจะจิตนะคู่นี้!!    มหาเสะกับราชินีแบ๊วนะ =[]=........    

เมาสาเก!!  เมาสาเกจนบ้าเป็นฟิค แง่ง............

 

ปล.  นั่งรอดูปฏิทินขนาด A2..   จับฉลาก 20 แผ่น ฮา  (คนละรูปกับโปสเตอร์)

ปล2.  ทำไปทำมา บูทนี้จะมีแต่ของแจก =[]=!!   

ปล3.  ขอให้มีโด 100 ออกมาบ้างเหอะ  โฮวววววววววว T[]T!!!!!   

ปล4.  อะไรซักอย่าง...........

 

 

 ความฝัน ภาพลวงตาหรือกระจกเงา

 

มองเห็นภาพตัวเองบนบานกระจกนั่น แต่ไม่ใช่ตัวเอง

 

.

.

 

"Decimo , Passato Cielo , La mia bella nipote" 

  (รุ่นที่สิบ.. เจ้านภาแห่งอดีตกาล.. หลานที่น่ารัก)

.

.

 

คือภาพฝัน  หรือภาพลวงตา  ภาพของอดีตหรือไร

 

มือเล็กแตะสัมผัสบานกระจกใสตรงหน้า.. กระจกเงา?  หรือกระจกกั้นใสธรรมดา..?    มือเล็กสัมผัสมือขนาดไม่ต่างกันของคนที่อยู่ตรงข้าม   นัยน์ตาสีทองคำ...  เรือนผมสีน้ำตาลทอง...  ชุดเครื่องแบบคล้ายคลึงกับชุดขาวที่เขาสวมใส่ในเวลานี้....

 

"Finalmente, incontriamo  Tsunayoshi"

(ในที่สุดก็ได้พบ สึนะโยชิ)

 .

.

 รอยยิ้มอบอุ่น  และ ความคุ้นเคย.. ผูกพันธ์อย่างประหลาด

.

.

 

 นัยน์ตาสีน้ำตาลไหม้สะท้อนภาพของเพ่งมองคนตรงหน้าให้แน่ใจ...   กระจกใสจางหายแตกสลายไป   มือที่เคยสัมผัสแม้มีกระจกกั้น  สัมผัสและกอบกุมไว้เมื่อไร้อุปสรรคกั้นขวาง...   และวงแขนที่ดูบอบบางนั้นโอบล้อมสวมกอดเขาเอาไว้...   สัมผัส.. ที่อบอุ่นนัก...  

 

"Io ti aspettano per lungo tempo"

(เรารอเจ้ามาเนิ่นนานนัก)

 .

.

ก้าวผ่านกาลเวลา  เชื่อมต่อด้วยเปลวเพลิง

.

.

 

 

เพิ่งเขียนได้แค่นี้  =[]=  (โดนคนอ่านตบกระเด็นไป!!!)  

 

edit @ 25 Jun 2008 00:47:54 by -*AyaFee*- สมาพันธ์รักฮาเร็ม

[AyaFee]★[Byanism] View my profile

Created with flickr badge.