drama

[wwwtanFic] Confliction III (DP)

posted on 22 Apr 2011 13:55 by ayafee in Fiction
Warning!!!
 
Shonen -Ai (?)  Only!!
ผู้ที่รับไม่ได้กดกากบาทออกจากบล็อกไปเลยนะคะ
 
เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของจขบ.เท่านั้น = =+
 
เป็นเรื่องสมมติที่เกิดขึ้นไม่ได้พาดพิงสิ่งใดเป็นพิเศษ =[]=!
 
 
หายไปหนีเที่ยวสงกรานต์กับก่อนสงกรานต์นานไปหน่อยเลยไม่ได้มาต่อ.. พักยาวเลยทีเดียวจากที่เดือนก่อนปั่นฟิคทั้งเดือนไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากงานหนังสือวันเดียวกับไปงานแคป = ="   บิ๊วคุณดราม่ากับคุณพันทิพย์กลับมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง จากที่ระหว่างไปเที่ยวคิดไว้หลายอย่าง  แต่ว่าไม่สะดวกเขียนต้องจดเอากันลืมเอาไว้  พอกลับมาก็ไปหาหมอหลายวันเข้าออกโรงบาลเช็คเลือด เลยไม่ได้เขียนเลย.... 
 
เหตุการณ์นี้สอนให้รู้ว่า ไม่อยากจิตตกและกังวลอย่าไปตรวจร่างกาย ก๊าก  ถ้ามันมีซักนิดโดนลากยาว...
 
 
 
 
wwwtan คืออะไร?
 
อ้างอิง >> Link <<  คือการเปลี่ยนเว็บไซด์ต่างๆให้มีภาพลักษณ์แบบมุนษย์ขึ้นมา  ลักษณะเดียวกับเฮตาเลียที่เปลี่ยนประเทศให้เป็นคน 
 
แนะนำตัวละคร
 
อ้างอิงรูปจากคุณ Bloody berry  และคุณ Klunatic
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Title :  Confliction
Fandom : WWWtan
Genre : Drama(?) , Romance(?)
Pairing : Drama x Pantip

---------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
A Touch of Friendship
โลกที่มีคุณภาพสมบูรณ์แบบ แก้ได้ทุกปัญหาที่เกิดขึ้น


มนุษย์ทุกคนน่ะชอบเห็นความขัดแย้งทั้งนั้น
เพียงแค่หลอกตัวเองว่าเป็นคนดีเลิศก็เท่านั้น

ผมไม่คิดจะเป็นเหมือนคุณ
ฉันเพียงแค่เก็บเกี่ยวสิ่งที่ต้องการจากนาย


    ในหนึ่งวันนั้นโลกไซเบอร์มีการติดต่อสื่อสารกันระหว่างเว็บไซด์มากมายเสียจนไม่อาจนับออกมาเป็นตัวเลขได้   เปรียบได้กับตึกบริษัทแห่งหนึ่งที่มีการเข้าออกของผู้คนในทุกวินาที   เพื่อการจัดระเบียบในการเข้าถึงพื้นที่ของตน ชายหนุ่มเรือนผมสีดำขลับซึ่งสวมแว่นตาอยู่เสมอราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายนั้นจึงมีการคัดกรองเข้ามาในพื้นที่ด้วยการทำบัตรผ่าน หรือการส่งข้อมูลส่วนตัวมาให้ตรวจสอบ

    เอกสารสีขาวกองเรียงรายบนโต๊ะทำงานสีเข้ม   สายตาของพันทิพย์จดจ้องอ่านข้อความเหล่านั้นพร้อมทั้งรับโทรศัพท์ไปพร้อมกัน   จัดการกับเอกสารและโทรศัพท์เสร็จสิ้นจึงเดินไปอีกห้องเพื่อจัดระเบียบอมยิ้มในชั้น  ดวงตาสีขนกานั้นนิ่งไปในครู่หนึ่ง ช่างน่าแปลกใจที่บางชั้นนั้นมีจำนวนลดลง..  ทั้งที่นำมาเพิ่มแล้ว...


    “เพราะอะไรกันนะครับ...”   ทั้งๆที่คอยดูแลอยู่ทุกวี่วัน ..  ยามแลมองออกไปนอกหน้าต่างนั้นแลเห็นสิ่งมีชีวิตมีปีกชนิดหนึ่งเต็มไปหมด...

    “เอาอีกแล้ว..”  พันทิพย์เหล่มองด้วยสายตาที่แสนเหนื่อยหน่าย ...   แม้กั้นรั้วมากเท่าใดก็คงไม่เพียงพอในเมื่อพวกมันเข้ามาทุกเช้าเที่ยงเย็น..


    ในช่วงหลายวันมานี้เปรียบได้ดั่งวันที่แสนสับสนของพันทิพย์    เฟซบุ๊คซึ่งเปรียบเหมือนมิตรแท้คนกลางของคนทั่วโลกไซเบอร์ได้ส่งรายงานความไม่พอใจในตัวพันทิพย์มาถึงมือ  คำพูดปริศนาของคู่อริสุดแสนเกลียดชังได้เป็นจริงมากขึ้น.... ความขัดแย้งในห้องครัวก่อให้เกิดความวุ่นวายจากการรุกรานของเล้าสัตว์มีปีกปริศนา


    “ไม่ว่ายังไง.... ผมก็ต้องคลี่คลายปัญหาไปได้อย่างเคย”   ตนผู้เปรียบดั่งคลังสมุดแห่งปัญญา   ไม่ว่าเกิดปัญหาใดก็ต้องผ่านไปได้...

    ความฝันที่ตามหลอกหลอนในทุกค่ำคืน...  อมยิ้มที่ร่วงหล่นไปสู่มือของใครบางคนในความมืด  “เพราะผมเกลียดมาม่านัก...” 


    นัยน์ตาใต้กรอบแว่นนั้นจดจ้องออกไปนอกหน้าต่าง   ชายหนุ่มที่แสนเคร่งขรึมนั้นราวกับมีไอยะเยือกเย็นแผ่ออกมา  จะสูญเสียความเยือกเย็นไปไม่ได้เด็ดขาด...หากแต่มือนั้นเผลอบีบหักอมยิ้มสีเหลืองสดแหลกสลายร่วงหล่นลงไปกับพื้นอย่างไม่รู้ตัว 


    “ผมจะมาสมัครอมยิ้มครับ...อ่ะเอ่อ....”  ชายหนุ่มอายุอานามมากพอจะทำบัตรประชาชนได้ก้าวเดินมาในห้องทำงานและถึงกับชะงักเมื่อเห็นซากอมยิ้มบนพื้นนั่น...

    “สวัสดีครับ  ยินดีต้อนรับสู่สังคมคุณภาพ”  ขยับแว่นตาพลางผินหันมองหน้าผู้มาเยือน  เศษซากสีเหลืองสดซึ่งเกลื่อนกลาดบนพื้นนั้นก่อให้เกิดความลังเล...

    “เอ่อ... ผมมีธุระนิดหน่อย  อาจจะเอาเอกสารมาส่งใหม่พรุ่งนี้นะครับ”  โค้งและเดินหนีออกไปสร้างความประหลาดใจให้กับคนมองยิ่งนัก 

    “ช่างเถอะครับ..”  ถอนหายใจหน่ายๆ  ตวัดกายหันไปเปิดตู้เพื่อหามื้อเที่ยงที่ทางครัวจัดมาให้   แน่นอนว่าในตู้นั้นเต็มไปด้วยมาม่าพร้อมจะให้ใครบางคนมาเอาไป....


    ทั้งๆที่ควรอยู่ไกลกลับรู้สึกเหมือนมาอยู่ใกล้ตัวมากขึ้นเรื่อยๆ   15 ปีที่ตนคงอยู่เพื่ออุดมการณ์ของตนเอง  มันเริ่มวุ่นวายและสับสนมากขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่เมื่อใดกัน...  หากแต่ในปัจจุบันหลังจากการปรากฏตัวของบุรุษซึ่งเป็นดั่งมารร้ายนั่น.. เพียงขยับก้าวพลาดเพียงครั้งเดียว...ทุกอย่างก็แลดูแย่ไปเสียหมด...


เหรียญนั้นมีสองด้านเสมอ
คนทุกคนมีอีกด้านหนึ่งของตัวเอง

โลกที่ฉันต้องการคือโลกด้านที่สวยงามนั่น...


    ห่างไกลจากพื้นที่ซึ่งมีความวุ่นวาย  ข่าวสารเรื่องการรุกรานของสัตว์มีปีกในพื้นที่ของพันทิพย์ได้แพร่กระจายไปทั่วโลกไซเบอร์ด้วยการกระจายข่าวของนักข่าวอย่างทวิตเตอร์และผู้ชอบแบ่งปันอย่างเฟซบุ๊ค   คงมีเพียงชายหนุ่มผมสีเงินดวงตาสีฟ้าเท่านั้นที่ยินดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้

    ดราม่าถือถ้วยมาม่า รับประทานอาหารในมืออย่างเอร็ดอร่อยขณะนั่งเล่นในสวนสาธารณะ  ใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มของผู้กระหายในความขัดแย้งของผู้คนช่างสดใสกว่าที่เคย   เป้าหมายเล่นสนุกของเขากำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไปเรื่อยๆแล้วสินะ


    “ก็บอกแล้ว ว่าโลกนี้มันประกอบไปด้วยความขัดแย้งของผู้คน”   เป็นไปตามที่ตนคิดเอาไว้ไม่มีผิด  เหตุการณ์ได้ลุกลามไปอย่างที่มีคนฝากข้อความไว้บนกระดาน ShoutMix เพื่อบอกตน


    ShoutMix  เป็นชายหน้าตาเรียบๆสวมเสื้อสีเขียวสลับเทาถือกระดานหลากสีแล้วแต่ผู้คนที่เข้ามาขอให้จัดสรรให้   ทำหน้าที่แจกจ่ายและจำหน่ายกระดานฝากข้อความไปทั่วโลกไซเบอร์  อาจเปรียบได้กับไปรษณีย์หรือผู้ทำประกาศก็มิปาน...


    “มีแต่คนอยากเห็นคนตีกันทั้งนั้นล่ะ  นายเองจะหนีไปไหนก็หนีไม่พ้น”  ยิ่งหนีกันและกันมากเท่าใด.. ก็ยิ่งใกล้กันยิ่งกว่าใครอยู่ดี...


    ซดน้ำมาม่าหมดถ้วยจึงโยนทิ้งลงในถังขยะและเปิดสมุดบันทึกหาเบาะแสความขัดแย้งต่อไป  อาหารมื้อเที่ยงควรจะเป็นที่ไหนดี..   “นายกับพันทิพย์โด่งดังไปทั่วโลกไซเบอร์แล้วนะนั่น”   เจ้าของเส้นผมสีน้ำเงินสวมหมวกมีปีกและนกน้อยสีฟ้าเดินมาทักทาย

    “ ทวิตเตอร์เองเหรอ  ฉันก็แค่ทำหน้าที่ตีแผ่อย่างที่ทำเสมอๆ  ไม่ได้สุมไฟซะหน่อย”  ผิวปากราวกับเป็นเรื่องที่ห่างไกลตัวยิ่งนัก

    “เรื่องราวที่ฉันได้ยินจากหูฟัง มีแต่คนบอกว่าพันทิพย์เริ่มเสียศูนย์กันทั้งนั้น”  ยกมือขึ้นจับหูฟังเพื่อรับฟังเสียงมากมายในโลกไซเบอร์แห่งนี้...

    ริมฝีปากคมหยักยิ้มที่มุมปาก  “ช่วงนี้ฉันเลยมีทั้งมาม่าเป็นอาหารมื้อหลัก  มีทั้งอมยิ้มเป็นของหวานสบายใจเฉิบ”   สีหน้าราวกับผู้ชนะนั้นขับให้ทวิตเตอร์จ้องมองนิ่ง..

    “นายนี่...  ชอบเห็นคนอื่นตีกัน  โดยเฉพาะคู่กรณีที่เป็นพันทิพย์นายคงชอบเป็นพิเศษเลยสินะ”  ราวกับเป็นแหล่งความสุขอันแสนสำราญใจ... 

    ดราม่ายักไหล่ปานมันเป็นเพียงเรื่องเล็กๆ  “ฉันก็มีอุดมการณ์ของฉันเหมือนกันล่ะน่า”  ในสีดำสนิทนั้นย่อมมีบางจุดที่ไม่ใช่สีดำกระมัง...

    ชายหนุ่มต่างชาติซึ่งมีนกเกาะบนศีรษะทำสีหน้าราวกับไม่เชื่อถือ กระนั้นแล้วแต่ละคนหรือเว็บไซด์ล้วนมีอุดมการณ์ที่แตกต่างกัน  “งั้นอุดมการณ์ของนายคืออะไรกันล่ะ”  หยิบกระดาษกับปากกาเตรียมจดเพื่อส่งข้อความไปยังอีกหลายร้อยหลายพันคนที่ต้องการรู้เรื่องและ RT ต่อไป...

    “ฉันจะไม่ประจารคนเพื่อความต้องการของตัวเอง  และให้ใครมาหลอกใช้ฉันเพื่อประจารคนเพื่อความแค้นส่วนตัวของตัวเองล่ะมั้ง~”   ทีเล่นทีจริงเกินจะรู้ว่าคือความจริงหรือไม่...


เหรียญนั้นมีสองด้านเสมอ
คนทุกคนมีอีกด้านหนึ่งของตัวเอง

ฉันต้องการให้ผู้คนได้ยอมรับถึงอีกด้านของเหรียญนั่น...


    พันทิพย์..   คู่อริซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันเสมอ  ฉันชอบนาย  ชอบที่จะเห็นนายขัดแย้งในตัวเอง  ชอบมากยามที่เห็นนายหลบหนีมาม่าแต่ไม่อาจหยุดยั้งมันได้  ยิ่งตัวนายในตอนนี้ที่เริ่มสูญเสียความเป็นตัวเอง  ช่างสร้างความสำราญใจให้กับตัวฉันนัก...  ฉันชอบนายมากจริงๆ...


    “ฉันจะไปหาพันทิพย์ตอนไหนดีนะ  หรือรอให้เสียศูนย์จนถึงที่สุดก่อนดี~”  หัวเราะขำขำในอารมณ์   ไม่อาจระงับความสนุกนี้ได้เลย

    “ขอเป็นอีกคนที่ขอบอกว่าสงสารพันทิพย์จริงๆที่มาเจอกับนาย”   พ่อหนุ่มนักข่าวส่ายใบหน้าไปมา  คงเป็นโชคดีที่ตนเป็นเพียงนักข่าว และไม่มีทางไปเป็นแหล่งอาหารให้กับดราม่าได้

    “ต่อให้ไม่มีฉัน  พันทิพย์ก็ต้องกินมาม่าด้วยตัวเองอยู่ดีล่ะน่า อย่ามาโทษกัน”  เพราะมนุษย์ทุกคนมีด้านมืด ไม่อาจสมานฉันท์กันไปได้ 100% หรอก

    “ระหว่างนั้นก็ไปกินมาม่าที่เด็กดีซะสิ  ได้ยินคนพูดกันว่ากำลังเขียนนิยายวายเรทแปะในที่สาธารณะแล้วมีคนต่อต้านอยู่”  ช่วย RT ข้อความมาให้ตามหน้าที่การสื่อข่าวที่ดี..

    “คงไม่ใช่เรื่องของฉันกับพันทิพย์หรอกนะ?”  ทวิตเตอร์ฟังและส่ายใบหน้าไปมา  ไม่ได้หมายถึงไม่ใช่แต่หมายถึงไม่ทราบ..

    “เอาไว้ก่อนแล้วกัน  ฉันกะว่าจะไปตามเก็บอมยิ้มน่ะ~ ♥”   โบกมือแกร่งลานักข่าวแห่งโลกไซเบอร์ซึ่งรับข่าวสารจากทั่วโลกได้อย่างว่องไวที่สุด   แลบเลียริมฝีปากด้วยความกระหายเมื่อนึกถึงความสนุกที่จะได้รับในหลังจากนี้..  พันทิพย์.. นายกำลังทำสีหน้ายังไงอยู่นะ...


ณ เวลานี้เริ่มรู้สึกถึงด้านมืดของตัวเองหรือเปล่า
รู้สึกถึงความผิดพลาดในการตีกรอบของนายหรือเปล่า

รู้ถึงความผิดพลาดของตัวเองแล้วหรือยัง...


    สังคมคุณภาพ  สังคมที่ตัวฉันเฝ้าใฝ่หา  ปัญหาใดที่เกิดขึ้น ข้อสงสัยใดที่เกิดขึ้นในใจ ไม่ว่าใครกับโลกใบนี้ล้วนแต่พึ่งพาตนและสามารถหาคำตอบที่เหมาะสมไปได้...  จากเหตุการณ์หนึ่งที่ไม่คาดฝัน ใยจู่ๆจึงกลายเป็นความวุ่นวายแบบนี้ไปได้.... 

    ห้องทำงานนั้นเปี่ยมด้วยบรรยากาศความตึงเครียด  พันทิพย์ซึ่งสวมชุดสูทสีดำเข้มยืนอยู่ข้างหน้าต่างพร้อมกับถืออมยิ้มจำนวนหนึ่งไว้ในมือ  สีหน้าที่แสนเรียบเฉยแฝงไว้ด้วยความกังวลและขุ่นเคืองใจ   บนพื้นห้องนั้นเต็มไปด้วยเศษซากของสีเหลืองเกลื่อนพื้นโดยที่ไม่สังเกตมองดู..


    “ไม่ลดลงเลยสินะครับ...”  ทอดสายตามองออกไปภายนอกกระจกหน้าต่าง... มันกลับมากขึ้นเรื่อยๆ  เจ้าสัตว์ปีกที่เข้ามาในเขตรั้วตึก..  ราวกับมหันตภัยที่มีสัตว์ร้ายรุกรานเข้ามา...