fanfic

[KurokoFic] Curious (711?) Quarter 0

posted on 06 May 2012 15:25 by ayafee in Fiction directory Fiction
ลองเขียนดู 555+    อย่าใส่ใจรหัสตัวเลข  เลขเสื้อน่ะค่ะ  พิมพ์ชื่อมันยาวเลยย่อ ก๊าก  เอนทรี่ดราฟไว้หลายวันแล้ว =3="
 
ไม่ค่อยเขียนเคะเงียบซักเท่าไหร =w="   
 
Title : Curious
Fandom : Kuroko no Basket
Genre : BL , Parody
Rating : PG
Pairing : Kise x Kuroko
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
มีคนบอกเอาไว้ว่าเพื่อนเก่านั้น...
เมื่อไม่ได้พบกันนานจะมีความรู้สึกอึดอัด....

ชมรมบาสเก็ตบอล โรงเรียนม.ต้นเทย์โค  ทีมสุดยอดแห่งความแข็งแกร่งซึ่งมีสมาชิกรวมมากกว่า 100 คน  และเป็นแชมป์การแข่งขัน 3 สมัยซ้อน   ท่ามกลางประวัติการแข่งขันที่ยอดเยี่ยมนั้น  มีทีมของอัจฉริยะทั้ง 5 คนซึ่งถูกเรียกขานว่า  "ทีมแห่งปาฏิหาริย์"   แต่ทว่า... กลับมีข่าวลือประหลาดอยู่เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับทีมปาฏิหาริย์  สมาชิกซึ่งไม่มีใครรู้จัก  ไม่มีแม้แต่ประวัติการแข่งขัน  สมาชิกหนึ่งคนที่ได้รับการยอมรับจากอัจฉริยะทั้ง 5 เรื่องของ "ผู้เล่นปีศาจคนที่ 6"


และเวลานี้...สมาชิกทีมปาฏิหารย์และผู้เล่นปีศาจคนที่6คนนั้น
กำลังทำอะไรอยู่ที่ไหนกันนะ?


“คิเสะคุง   พาผมมาที่นี่ทำไมน่ะ?”
“เงียบๆหน่อยคุโรโกจจิ  เดี๋ยวก็โดนเจอหรอก”


เบื้องหลังของพุ่มไม้เรียงตัวยาวคล้ายกำแพงเต็มไปด้วยเด็กสาวในชุดนักเรียนหลากหลายแบบ   ในมือของพวกเธอมีทั้งโทรศัพท์มือถือเปิดกล้องถ่ายรูป  กระดาษสี  นิตยสารแฟชั่น  และพวกเธอเหล่านั้นก็กำลังหันซ้ายหันขวามองหาใครสักคนกันอย่างพร้อมเพรียง

อีกฝั่งหนึ่งของพุ่มไม้เป็นภาพที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง    เด็กหนุ่มสองคนในชุดนักเรียนต่างโรงเรียนกันนั่งกอดเข่าคุดคู้ทำตัวให้ลีบที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝั่งหนึ่งเจอตัว   โดยที่ชายผมสีเหลืองสดจับศีรษะของร่างเล็กกว่าเอาไว้ เพื่อไม่ให้โผล่ศีรษะไปให้ใครสังเกตเห็น 


“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ  ผมไม่จำเป็นต้องซ่อนด้วยนี่ครับ”    ใบหน้าของหนุ่มผมสีฟ้าอ่อนราบเรียบไร้อารมณ์   ชวนให้คนฟังชอกช้ำเหลือคณา

“อะไรกัน!?  คุโรโกจจิจะทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวในสถานการณ์แบบนี้น่ะเหรอ โหดร้าย!”    ร่างสูงกว่าหันตรงมาส่งสายตาออดอ้อน  

“บอกให้ผมเงียบไม่ใช่เหรอคิเสะคุง”    สิ้นคำท้วงติง  นักเรียนหนุ่มในชุดนักเรียนสีเทารีบเงียบปาก   แล้วทั้งคู่ก็เงียบกันไปพักใหญ่  

“คิเสะคุงหายไปไหนเนี่ย เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย  พวกเธอมองหารอบๆเร็วๆ!!”   กลุ่มหญิงนักล่ากวาดสายตามอง   ดูเหมือนพวกเธอจะไม่ยอมแยกย้ายกันไปเสียที 


เด็กหนุ่มทั้งสองตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร
เรื่องนั้นจำต้องย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน


    “แยกย้ายกันกลับบ้านตรงนี้ล่ะ   เจอกันพรุ่งนี้!!”

    นักเรียนหนุ่มรูปร่างบ่งบอกว่าเป็นนักกีฬาหันบอกพ้องเพื่อนด้านหลัง   ในกลุ่มสมาชิกเหล่านั้นต่างมีกระเป๋ากีฬาประจำตัวบ่งบอกให้รู้ว่าเป็นสมาชิกของชมรมกีฬาบางอย่าง   และบางส่วนก็แต่งกายด้วยชุดวอร์มซึ่งมีชื่อโรงเรียนสลักไว้ด้านหลัง  ชื่อของโรงเรียน   “ไคโจ”


    “งั้นไปล่ะรุ่นพี่  เจอกันพรุ่งนี้”     เด็กหนุ่มผมเหลืองสวมตุ้มหูโบกมือลารุ่นพี่ร่างเล็กกว่า     หลังแยกจากเพื่อนร่วมทีมเพียงไม่ถึง 5 นาที  ก็มีนักเรียนหญิงโรงเรียนอื่นพุ่งตรงเข้ามาหา

    “ขอลายเซ็นหน่อยนะคะ!  ฉันเป็นแฟนคิเสะคุงค่ะ!”    เธอรวบรวมความกล้ายื่นสมุดโน้ตว่างแปล่าพร้อมปากกาให้

    คิเสะรับกระดาษและปากกามาบรรจงเซ็นชื่อลงไปโดยไม่ปริปากบ่น     “ได้ๆ  ฮ่ะๆๆ”  แต่เมื่อมีคนที่หนึ่งก็ย่อมมีคนที่สอง สาม สี่ และห้า ตามมาอีกเป็นขบวนปานโรคติดต่อ 

    “อ่า.....มากันเต็มเลยแฮะ....”   เงยหน้าขึ้นจากกระดาษในมืออ