request

ทยอยทำเควสกันต่อ  หลังจากโดนป๋า TYL กระแทกเข้าเต็มเหนี่ยว    เควสของท่านเฟียร์ค่ะรุ่นที่สองกับแซนซัส   คิดว่าสมการน่าจะเขียนแบบนี้นะ =A="    ปู่ริคาโด้คงจะไม่ใช่ R  ฮา มันซ้ำ  แป่ว

 

 

อาหารเช้าบนเตียง คืนแรกของสองเรา =A="  

 

Title :  Liqueur
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Ayafee
Rate : PG-13
Genre : Romance  
Pairing :  2nd*X
Summary  :   สุรามากรส   เจ้าเป็นรสอะไร แกเป็นรสอะไร..   ความรักคืออะไร

--------------------------------------------------------------------------------------------------




หยาดสุราเมรัยรินจรดลงในแก้วใส
กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ไม่เหมือนเครื่องดื่มใด  


ทั้งสีใส สีเข้ม
ต่างมีคุณสมบัติเหมือนกันคือชวนให้หลงใหล



จิบลิ้มรสแล้วลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง
รสขมหอมหวานเฉพาะตัว




    รสชาติของสุราเมรัยคือรสชาติความรักในรูปแบบหนึ่ง..   ใครสักคนเคยกล่าวเอาไว้เช่นนั้น  ความรักในรูปแบบที่ยากจะเข้าใจได้   คงมีแต่เหล่าผู้เสพย์ติดกระมังจะเข้าใจมัน...   


รสชาติของความรักนั้น...
ไร้สาระ.....


    แสงแดดส่องผ่านกระจกบานใสในห้องนอนแบบยุโรปยุคกลาง   พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าส่องแสงสว่างให้กับวันใหม่มาถึง   สัญญาณของวันใหม่มาพร้อมกับเสียงของนกร้องในส่วนสวนสวยของคฤหาสน์หลังงาม   เนตรสีเพลิงทอดมองออกไปภายนอก   ร่างสูงนั่งแกว่งแก้วใส่บรรจุน้ำรสมึนเมาไปมาบนเตียงกว้าง  ร่างกายเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจำนวนมากจากอดีต    รอยแผลบนเรือนกายตอกย้ำเตือนเรื่องในอดีต  ความเปลี่ยนแปลงคงมีเพียงเส้นผมสีรัตติกาลเข้มซึ่งยาวขึ้นและความสงบเสงี่ยมกระมัง

    ทิวทัศน์นอกคฤหาสน์มิใช่ทิวทัศน์อันแสนคุ้นเคย   เป็นเรื่องของความผิดพลาดเมื่อหลายวันก่อน  มากเสียจนอยากอาละวาดเผาไหม้คฤหาสน์งามนี้ให้เป็นผุยผง    นึกถึงแล้วมือใหญ่ประดับรอยแผลจากการถูกแช่แข็งด้วยเดือดทะลุจุดศูนย์ยกแก้วใสขึ้นจรดริมฝีปากลิ้มรสเครื่องดื่มในแก้วนั่น  


เวอร์มุธ...สุราจิบหลังอาหาร..
คือการดื่มเพื่อตอกย้ำความโง่เขลาของตนเอง


หลุดมาในโลกบ้าๆเสียได้
เฉลิมฉลองให้กับความผิดพลาดหลายอย่าง



    เสียงประตูห้องไม้สลักประณีตเปิดออก   เสียงฝีเท้าย่ำเข้ามาใกล้เรียกให้เนตรสีเพลิงเบี่ยงสายตาขึ้นมองผู้มาเยือน   ร่างสูงดูภูมิฐานในชุดสูทสีดำขลับเรียบร้อยก้าวเข้ามาพร้อมกับขวดสุราสีเหลืองสด  เรือนผมสีเดียวกันแตกต่างกันเพียงแค่ความยาว   ใบหน้าเรียบเฉยนั้นจดจ้องมองตรงมายังร่างบนเตียงนอนนั่น    สองมือวางแก้วใสและขวดเครื่องดื่มลงบนโต๊ะใกล้มือและยกขึ้นกอดอกมองผู้มาเยือนจากช่วงเวลาห่างไกล


    “วันที่ 3 เจ้าก็เลิกโวยวายได้เสียที  รสนิยมใกล้เคียงกัน”    รสนิยมในเรื่องของความชื่นชมเครื่องดื่มรสขมหากแต่หอมหวานในความรู้สึกของผู้หลงใหล  

    “แล้วยังไง?  ของพวกนี้รสชาติอย่างพวกสวะชั้นต่ำ”   จิบของเหลวในแก้วเพียงไม่กี่หยด จึงปล่อยแก้วนั้นร่วงหล่นจากมือกระทบพื้นแข็งกว้างไร้พรมปู      เนตรสีเพลิงกร้าวบ่งบอกถึงความไม่เป็นมิตรและไม่คิดจะเป็นมิตรกับคนตรงหน้า



สุราเก็บบ่มนานรสชาติยิ่งหวานหอม
หากแต่นภาก็คือนภาผืนเก่าๆ


ไม่น่าอภิรมย์



    “นั่นก็เป็นแก้วใบที่  5   เจ้ากะทำลายข้าวของวันละสองแก้วรึไงกัน”     ร่างสูงของผืนฟ้าในอดีตก้าวไปหยิบแก้วใบใหม่ซึ่งเตรียมมาจากด้านนอก   เทของเหลวสีเหลืองเข้มจากขวดแก้วรูปร่างสวยและเดินไปส่งให้ถึงมือของคนเอาแต่ใจ  ทั้งหัวรุนแรง ทั้งไม่ฟังใคร..



เป็นสุราชั้นดีซึ่งแตะต้องได้ยาก
แต่ก็ใช่ว่าจะยากเย็น.....



    “หึ   ไม่จำเป็นต้องนับ แค่ของไร้ค่า”    เนตรสีเพลิงของคนบนเตียงจดจ้องด้วยปลายหางตา     มือประดับรอยแผลนั้นรับเอาแก้วบรรจุสุรารสใหม่มาถือเอาไว้   มีเพียงความเงียบเท่านั้นเป็นคำถาม  ซึ่งคนยืนมองก็เข้าใจได้ดีถึงความความของคำถามนั่น

    “เตกีร่า  พวกลูกน้องได้มาจากรังของพวกมาเฟียกลุ่มอื่น คงถูกใจเจ้านะ  เคล้ากลิ่นคาวเลือดดีทีเดียว”   สุราซึ่งได้มาจากการฆ่า   จะรสชาติแตกต่างไปจากสุราทั่วไปงั้นเหรอ

    “ก็แค่ของธรรมดา”   แซนซัสมองของเหลวในแก้วอย่างเฉยชา  มิได้แตกต่างไปจากสุราซึ่งตนได้ลิ้มรสในโลกปกติของตนเอง   กระนั้นก็ไม่ปฏิเสธคำบอกเล่าอวดอ้างสรรพคุณจากนภารุ่นที่สอง   ยกขึ้นจรดริมฝีปากและดื่มลิ้มรสเข้าไปอย่างคำบอกเล่า

    “คิดว่าเข้ากับเจ้าเป็นแน่”    ริมฝีปากคมคลี่ยิ้ม   เช่นเดียวกับใบหน้าป้ายรอยแผลเป็นนั่นแสดงสีหน้าผิดแปลกไป    รสชาติที่ผิดปกติ



ซ่า!!!!!



    ของเหลวสีเหลืองซึ่งควรอยู่ในแก้วเป็นสุราไว้ลิ้มรส กลับถูกสาดออกไปพร้อมกับแก้วใสซึ่งถูกทิ้งลงบนพื้นให้แตกเป็นเศษแก้วอีกครั้งหนึ่ง     คนถูกสาดหน้าด้วยสุรารสเลิศยกมือขึ้นปาดปอยผมซึ่งเปียกน้อยๆ   โดนกระทำไร้มารยาทรอยยิ้มจางๆเคร่งขรึมนั้นมิได้จางไปจากใบหน้าคม  


    “ไม่ถูกใจงั้นเหรอ  ข้าอุตส่าห์ใส่ทั้งมะนาวทั้งเลือดอย่างที่พวกมาเฟียกลุ่มนั้นชอบกัน”    รสชาติเฝื่อนๆชวนให้สุราเสียรส  

    “หึ  เตกีร่านิยมใส่มะนาว เพิ่งจะเคยได้ยินว่าต้องใส่เลือด รสชาติแย่สิ้นดี”   การหยอกล้อเล่นในยามเช้า หรือการตลบหลังแก้แค้นกลับกันแน่    3วันของการมาเยือนโดยผิดปกติจากผู้มาจากอนาคต  

    “เสียของจริงๆ  น่าเสียดาย”    ริคาโด้เหยียดยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แม้จะไม่ยอมปาดเช็ดสุราเตกีร่าซึ่งเปรอะเปื้อนใบหน้าตนก็ตาม   

    “เล่นตลกทุกวันไม่เบื่อรึไงนภาสวะ    เสิร์ฟแต่ของรสชาติห่วยสนิท”   เนตรสีเพลิงจ้องมองหน้าอีกฝ่าย จงใจแกล้งให้อารมณ์เสียทำลายข้าวของทุกๆวันราวกับเล่นสนุก    นิสัยที่ไม่ชอบราวกับมองเห็นภาพสะท้อนของตนเอง...



หากให้เปรียบคือสุราหมักชั้นดี
ยาวนานนับร้อยปี....


ไวน์มีชื่อของอิตาลีอันมีชื่อว่าเคียนติ
ไวน์อันดับหนึ่ง...  รสชาติล้ำลึกนัก...



    “เจ้าคงไม่รู้ว่ารสชาติของมันเลิศรสแค่ไหน”  เรียวลิ้นแลบเลียริมฝีปากตนเองซึ่งเปื้อนเปรอะหยาดสุราเตกีร่าซึ่งถูกซัดสาดมา  

    “รสนิยมประหลาด”    เสียงทุ้มเอ่ยพลางควานหาเสื้อมาสวมใส่       ร่างสูงของนภารุ่นที่สองก้าวไปหยุดตรงหน้าพร้อมกับหยิบเสื้อเชิ้ตขาวส่งให้  

    “ข้าชอบสิ่งที่รสชาติกลมกล่อมนุ่มลึก ขมและหวาน..”   เอ่ยพลางเหยียดยิ้มจางๆ   

    “เหล้ามีไว้ดื่มแก้ขัดก็แค่นั้น ไม่ใช่ของหลัก”    มือใหญ่ประดับแผลเป็นคว้าเอาเสื้อเชิ้ตขาวจากมือของอีกฝ่ายมาสวมใส่   ริคาโด้จดจ้องมองราวกับคิดวางแผนในใจ   ความแตกต่างของคนในอดีตและอนาคต...   ของคนที่มีความเหมือนและแตกต่างในระหว่างคนสองคน

    “งั้นข้าจะยึดหลักของเจ้า  ต่อด้วยของหลักก็แล้วกัน”    มือแตะสัมผัสข้างกรอบใบหน้า   และแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของบอสวาเรีย   กลิ่นและรสชาติของสุราซึ่งเปรอะเปื้อนร่างสูงนั้น  กลิ่นแอลกอฮอล์ชวนให้มึนเมา...

    “ถ้าข้าให้เจ้าเป็นของหลักจะว่ายังไงแซนซัส”    ไม่ต้องการคำตอบและการต่อล้อต่อเถียง   เรียวปากคมเข้ารุกรานแทรกเรียวลิ้นผ่านโพลงปาก     คนถูกกระทำมิได้ปฏิเสธหากแต่ยกมือขึ้นคล้ายจะแตะกรอบหน้าคมนั้นเผลอไผลแต่คงมิใช่....   เมื่อมือนั้นอาบด้วยไอร้อนซึ่งอีกฝ่ายเองก็คุ้นเคย  



สุรานั้นมอบรสหอมหวาน...
หากแต่เมื่อมิอาจยั้งสติ...


ก็อันตรายนัก....



    นภารุ่นที่สองยกมือขึ้นป้องกันฝ่ามือร้อนจากไอเพลิงดับเครื่องชนของบอสวาเรียพลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก  ใบหน้าคมเข้มนั้นจดจ้องมองราวกับรู้อยู่แล้ว   คนประเภทเดียวกัน  ยิ่งสัมผัสยิ่งอันตราย.. หากแต่ยิ่งอันตรายเท่าไหร  มนุษย์ที่ลิ้มลองสุราไปแล้วก็ไม่เคยคิดหยุดมัน.. โดยเฉพาะคนที่หลงใหล


    “มามุขเดิมข้าก็จำได้เหมือนกันแซนซัส”     ปฏิกิริยาตอบสนองเดิมที่เคยเจอ     เสียงทุ้มของแซนซัสสบถในลำคอ  จะเรียกว่าเจ็บแล้วไม่จำก็คงจะได้  

    “ความจำสั้นรึไงแกน่ะ”    การกระทำซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนมึนเมา    หรือต้องการหลอกล่อให้ฝ่ายไหนเป็นฝ่ายหลุดการ์ดก่อนกันแน่
    
    “ข้าบอกแล้วว่าข้าชอบรสของสุรา   เตกีร่ารสชาติดีมั้ยล่ะ”   แลบเลียริมฝีปากตนเองราวกับเก็บรสสัมผัสไปด้วย     เป็นเพียงคนเคร่งขรึมแค่เพียงภายนอกงั้นสินะ..

    “ห่วยแตก   ไม่ได้เรื่องเลยซักนิด”    ไม่ได้รับรู้รสสุราเลยแม้แต่น้อย  ก็แค่ข้ออ้าง....  

    “คงต้องหาสุราอื่นมาอีก  ให้สมกับที่เสียแก้วไป 6 ใบ”   ริคาโด้ยินกอดอกมองราวกับต้องการปั่นป่วนประสาทของคนในห้องให้โกรธาเล่น   คนสองคนที่มีความคล้ายคลึงแต่ก็แตกต่าง...



สุรานั้นแม้มีผลแบบเดียวกัน
กลับมีหลากหลายชนิด....


ไม่ว่าแบบไหน.. เหล่าผู้มัวเมา
ก็ชอบทั้งนั้น....



    เนตรทั้งสองคู่สบมองกันอย่างเงียบงัน  ต่างฝ่ายต่างไม่ขยับเขยื้อนไปจากจุดที่ตนเองยืนและนั่งอยู่   เป็นสงครามเงียบๆภายในห้อง   ตราบจนกระทั่งคนของแฟมิลี่เข้ามาพร้อมกับขวดสุราเรียงรายกันเต็มถาดและวางลง