request

ทยอยทำเควสกันต่อ  หลังจากโดนป๋า TYL กระแทกเข้าเต็มเหนี่ยว    เควสของท่านเฟียร์ค่ะรุ่นที่สองกับแซนซัส   คิดว่าสมการน่าจะเขียนแบบนี้นะ =A="    ปู่ริคาโด้คงจะไม่ใช่ R  ฮา มันซ้ำ  แป่ว

 

 

อาหารเช้าบนเตียง คืนแรกของสองเรา =A="  

 

Title :  Liqueur
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Ayafee
Rate : PG-13
Genre : Romance  
Pairing :  2nd*X
Summary  :   สุรามากรส   เจ้าเป็นรสอะไร แกเป็นรสอะไร..   ความรักคืออะไร

--------------------------------------------------------------------------------------------------




หยาดสุราเมรัยรินจรดลงในแก้วใส
กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ไม่เหมือนเครื่องดื่มใด  


ทั้งสีใส สีเข้ม
ต่างมีคุณสมบัติเหมือนกันคือชวนให้หลงใหล



จิบลิ้มรสแล้วลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง
รสขมหอมหวานเฉพาะตัว




    รสชาติของสุราเมรัยคือรสชาติความรักในรูปแบบหนึ่ง..   ใครสักคนเคยกล่าวเอาไว้เช่นนั้น  ความรักในรูปแบบที่ยากจะเข้าใจได้   คงมีแต่เหล่าผู้เสพย์ติดกระมังจะเข้าใจมัน...   


รสชาติของความรักนั้น...
ไร้สาระ.....


    แสงแดดส่องผ่านกระจกบานใสในห้องนอนแบบยุโรปยุคกลาง   พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าส่องแสงสว่างให้กับวันใหม่มาถึง   สัญญาณของวันใหม่มาพร้อมกับเสียงของนกร้องในส่วนสวนสวยของคฤหาสน์หลังงาม   เนตรสีเพลิงทอดมองออกไปภายนอก   ร่างสูงนั่งแกว่งแก้วใส่บรรจุน้ำรสมึนเมาไปมาบนเตียงกว้าง  ร่างกายเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจำนวนมากจากอดีต    รอยแผลบนเรือนกายตอกย้ำเตือนเรื่องในอดีต  ความเปลี่ยนแปลงคงมีเพียงเส้นผมสีรัตติกาลเข้มซึ่งยาวขึ้นและความสงบเสงี่ยมกระมัง

    ทิวทัศน์นอกคฤหาสน์มิใช่ทิวทัศน์อันแสนคุ้นเคย   เป็นเรื่องของความผิดพลาดเมื่อหลายวันก่อน  มากเสียจนอยากอาละวาดเผาไหม้คฤหาสน์งามนี้ให้เป็นผุยผง    นึกถึงแล้วมือใหญ่ประดับรอยแผลจากการถูกแช่แข็งด้วยเดือดทะลุจุดศูนย์ยกแก้วใสขึ้นจรดริมฝีปากลิ้มรสเครื่องดื่มในแก้วนั่น  


เวอร์มุธ...สุราจิบหลังอาหาร..
คือการดื่มเพื่อตอกย้ำความโง่เขลาของตนเอง


หลุดมาในโลกบ้าๆเสียได้
เฉลิมฉลองให้กับความผิดพลาดหลายอย่าง



    เสียงประตูห้องไม้สลักประณีตเปิดออก   เสียงฝีเท้าย่ำเข้ามาใกล้เรียกให้เนตรสีเพลิงเบี่ยงสายตาขึ้นมองผู้มาเยือน   ร่างสูงดูภูมิฐานในชุดสูทสีดำขลับเรียบร้อยก้าวเข้ามาพร้อมกับขวดสุราสีเหลืองสด  เรือนผมสีเดียวกันแตกต่างกันเพียงแค่ความยาว   ใบหน้าเรียบเฉยนั้นจดจ้องมองตรงมายังร่างบนเตียงนอนนั่น    สองมือวางแก้วใสและขวดเครื่องดื่มลงบนโต๊ะใกล้มือและยกขึ้นกอดอกมองผู้มาเยือนจากช่วงเวลาห่างไกล


    “วันที่ 3 เจ้าก็เลิกโวยวายได้เสียที  รสนิยมใกล้เคียงกัน”    รสนิยมในเรื่องของความชื่นชมเครื่องดื่มรสขมหากแต่หอมหวานในความรู้สึกของผู้หลงใหล  

    “แล้วยังไง?  ของพวกนี้รสชาติอย่างพวกสวะชั้นต่ำ”   จิบของเหลวในแก้วเพียงไม่กี่หยด จึงปล่อยแก้วนั้นร่วงหล่นจากมือกระทบพื้นแข็งกว้างไร้พรมปู      เนตรสีเพลิงกร้าวบ่งบอกถึงความไม่เป็นมิตรและไม่คิดจะเป็นมิตรกับคนตรงหน้า



สุราเก็บบ่มนานรสชาติยิ่งหวานหอม
หากแต่นภาก็คือนภาผืนเก่าๆ


ไม่น่าอภิรมย์



    “นั่นก็เป็นแก้วใบที่  5   เจ้ากะทำลายข้าวของวันละสองแก้วรึไงกัน”     ร่างสูงของผืนฟ้าในอดีตก้าวไปหยิบแก้วใบใหม่ซึ่งเตรียมมาจากด้านนอก   เทของเหลวสีเหลืองเข้มจากขวดแก้วรูปร่างสวยและเดินไปส่งให้ถึงมือของคนเอาแต่ใจ  ทั้งหัวรุนแรง ทั้งไม่ฟังใคร..



เป็นสุราชั้นดีซึ่งแตะต้องได้ยาก
แต่ก็ใช่ว่าจะยากเย็น.....



    “หึ   ไม่จำเป็นต้องนับ แค่ของไร้ค่า”    เนตรสีเพลิงของคนบนเตียงจดจ้องด้วยปลายหางตา     มือประดับรอยแผลนั้นรับเอาแก้วบรรจุสุรารสใหม่มาถือเอาไว้   มีเพียงความเงียบเท่านั้นเป็นคำถาม  ซึ่งคนยืนมองก็เข้าใจได้ดีถึงความความของคำถามนั่น

    “เตกีร่า  พวกลูกน้องได้มาจากรังของพวกมาเฟียกลุ่มอื่น คงถูกใจเจ้านะ  เคล้ากลิ่นคาวเลือดดีทีเดียว”   สุราซึ่งได้มาจากการฆ่า   จะรสชาติแตกต่างไปจากสุราทั่วไปงั้นเหรอ

    “ก็แค่ของธรรมดา”   แซนซัสมองของเหลวในแก้วอย่างเฉยชา  มิได้แตกต่างไปจากสุราซึ่งตนได้ลิ้มรสในโลกปกติของตนเอง   กระนั้นก็ไม่ปฏิเสธคำบอกเล่าอวดอ้างสรรพคุณจากนภารุ่นที่สอง   ยกขึ้นจรดริมฝีปากและดื่มลิ้มรสเข้าไปอย่างคำบอกเล่า

    “คิดว่าเข้ากับเจ้าเป็นแน่”    ริมฝีปากคมคลี่ยิ้ม   เช่นเดียวกับใบหน้าป้ายรอยแผลเป็นนั่นแสดงสีหน้าผิดแปลกไป    รสชาติที่ผิดปกติ



ซ่า!!!!!



    ของเหลวสีเหลืองซึ่งควรอยู่ในแก้วเป็นสุราไว้ลิ้มรส กลับถูกสาดออกไปพร้อมกับแก้วใสซึ่งถูกทิ้งลงบนพื้นให้แตกเป็นเศษแก้วอีกครั้งหนึ่ง     คนถูกสาดหน้าด้วยสุรารสเลิศยกมือขึ้นปาดปอยผมซึ่งเปียกน้อยๆ   โดนกระทำไร้มารยาทรอยยิ้มจางๆเคร่งขรึมนั้นมิได้จางไปจากใบหน้าคม  


    “ไม่ถูกใจงั้นเหรอ  ข้าอุตส่าห์ใส่ทั้งมะนาวทั้งเลือดอย่างที่พวกมาเฟียกลุ่มนั้นชอบกัน”    รสชาติเฝื่อนๆชวนให้สุราเสียรส  

    “หึ  เตกีร่านิยมใส่มะนาว เพิ่งจะเคยได้ยินว่าต้องใส่เลือด รสชาติแย่สิ้นดี”   การหยอกล้อเล่นในยามเช้า หรือการตลบหลังแก้แค้นกลับกันแน่    3วันของการมาเยือนโดยผิดปกติจากผู้มาจากอนาคต  

    “เสียของจริงๆ  น่าเสียดาย”    ริคาโด้เหยียดยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แม้จะไม่ยอมปาดเช็ดสุราเตกีร่าซึ่งเปรอะเปื้อนใบหน้าตนก็ตาม   

    “เล่นตลกทุกวันไม่เบื่อรึไงนภาสวะ    เสิร์ฟแต่ของรสชาติห่วยสนิท”   เนตรสีเพลิงจ้องมองหน้าอีกฝ่าย จงใจแกล้งให้อารมณ์เสียทำลายข้าวของทุกๆวันราวกับเล่นสนุก    นิสัยที่ไม่ชอบราวกับมองเห็นภาพสะท้อนของตนเอง...



หากให้เปรียบคือสุราหมักชั้นดี
ยาวนานนับร้อยปี....


ไวน์มีชื่อของอิตาลีอันมีชื่อว่าเคียนติ
ไวน์อันดับหนึ่ง...  รสชาติล้ำลึกนัก...



    “เจ้าคงไม่รู้ว่ารสชาติของมันเลิศรสแค่ไหน”  เรียวลิ้นแลบเลียริมฝีปากตนเองซึ่งเปื้อนเปรอะหยาดสุราเตกีร่าซึ่งถูกซัดสาดมา  

    “รสนิยมประหลาด”    เสียงทุ้มเอ่ยพลางควานหาเสื้อมาสวมใส่       ร่างสูงของนภารุ่นที่สองก้าวไปหยุดตรงหน้าพร้อมกับหยิบเสื้อเชิ้ตขาวส่งให้  

    “ข้าชอบสิ่งที่รสชาติกลมกล่อมนุ่มลึก ขมและหวาน..”   เอ่ยพลางเหยียดยิ้มจางๆ   

    “เหล้ามีไว้ดื่มแก้ขัดก็แค่นั้น ไม่ใช่ของหลัก”    มือใหญ่ประดับแผลเป็นคว้าเอาเสื้อเชิ้ตขาวจากมือของอีกฝ่ายมาสวมใส่   ริคาโด้จดจ้องมองราวกับคิดวางแผนในใจ   ความแตกต่างของคนในอดีตและอนาคต...   ของคนที่มีความเหมือนและแตกต่างในระหว่างคนสองคน

    “งั้นข้าจะยึดหลักของเจ้า  ต่อด้วยของหลักก็แล้วกัน”    มือแตะสัมผัสข้างกรอบใบหน้า   และแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของบอสวาเรีย   กลิ่นและรสชาติของสุราซึ่งเปรอะเปื้อนร่างสูงนั้น  กลิ่นแอลกอฮอล์ชวนให้มึนเมา...

    “ถ้าข้าให้เจ้าเป็นของหลักจะว่ายังไงแซนซัส”    ไม่ต้องการคำตอบและการต่อล้อต่อเถียง   เรียวปากคมเข้ารุกรานแทรกเรียวลิ้นผ่านโพลงปาก     คนถูกกระทำมิได้ปฏิเสธหากแต่ยกมือขึ้นคล้ายจะแตะกรอบหน้าคมนั้นเผลอไผลแต่คงมิใช่....   เมื่อมือนั้นอาบด้วยไอร้อนซึ่งอีกฝ่ายเองก็คุ้นเคย  



สุรานั้นมอบรสหอมหวาน...
หากแต่เมื่อมิอาจยั้งสติ...


ก็อันตรายนัก....



    นภารุ่นที่สองยกมือขึ้นป้องกันฝ่ามือร้อนจากไอเพลิงดับเครื่องชนของบอสวาเรียพลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก  ใบหน้าคมเข้มนั้นจดจ้องมองราวกับรู้อยู่แล้ว   คนประเภทเดียวกัน  ยิ่งสัมผัสยิ่งอันตราย.. หากแต่ยิ่งอันตรายเท่าไหร  มนุษย์ที่ลิ้มลองสุราไปแล้วก็ไม่เคยคิดหยุดมัน.. โดยเฉพาะคนที่หลงใหล


    “มามุขเดิมข้าก็จำได้เหมือนกันแซนซัส”     ปฏิกิริยาตอบสนองเดิมที่เคยเจอ     เสียงทุ้มของแซนซัสสบถในลำคอ  จะเรียกว่าเจ็บแล้วไม่จำก็คงจะได้  

    “ความจำสั้นรึไงแกน่ะ”    การกระทำซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนมึนเมา    หรือต้องการหลอกล่อให้ฝ่ายไหนเป็นฝ่ายหลุดการ์ดก่อนกันแน่
    
    “ข้าบอกแล้วว่าข้าชอบรสของสุรา   เตกีร่ารสชาติดีมั้ยล่ะ”   แลบเลียริมฝีปากตนเองราวกับเก็บรสสัมผัสไปด้วย     เป็นเพียงคนเคร่งขรึมแค่เพียงภายนอกงั้นสินะ..

    “ห่วยแตก   ไม่ได้เรื่องเลยซักนิด”    ไม่ได้รับรู้รสสุราเลยแม้แต่น้อย  ก็แค่ข้ออ้าง....  

    “คงต้องหาสุราอื่นมาอีก  ให้สมกับที่เสียแก้วไป 6 ใบ”   ริคาโด้ยินกอดอกมองราวกับต้องการปั่นป่วนประสาทของคนในห้องให้โกรธาเล่น   คนสองคนที่มีความคล้ายคลึงแต่ก็แตกต่าง...



สุรานั้นแม้มีผลแบบเดียวกัน
กลับมีหลากหลายชนิด....


ไม่ว่าแบบไหน.. เหล่าผู้มัวเมา
ก็ชอบทั้งนั้น....



    เนตรทั้งสองคู่สบมองกันอย่างเงียบงัน  ต่างฝ่ายต่างไม่ขยับเขยื้อนไปจากจุดที่ตนเองยืนและนั่งอยู่   เป็นสงครามเงียบๆภายในห้อง   ตราบจนกระทั่งคนของแฟมิลี่เข้ามาพร้อมกับขวดสุราเรียงรายกันเต็มถาดและวางลงบนโต๊ะด้วยเดิม   เนตรสีเพลิงของแซนซัสทอดมองอย่างประหลาดใจนัก  คิดจะทำอะไรอีก.. นภาสวะ...


    “จะชวนดวลเหล้ารึไง เจ้านภาสวะ”   ริมฝีปากของคนถูกทักคลี่ยิ้มที่มุมปาก    ร่างสูงเดินไปหยิบและรินเทสุรากลิ่นสีขาวใสลงในแก้วขนาดกลางและส่งให้อีกคนบนเตียงนอน

    “มาเฟียย่อมชอบการแข่งขันและการเอาชนะ   เจ้าคิดว่าจะชนะข้าไหมล่ะ”     การแข่งขันที่เข้าใจข้อแลกเปลี่ยนเป็นอย่างดี...


มื้อเช้า.. ไม่จำเป็นต้องทานอาหารอย่างผู้ดี
มันเป็นแค่เรื่องจอมปลอม....



    “หึ...”    มือใหญ่ประดับแผลรับแก้วใสมาจากมือหนานั่น      ข้อแลกเปลี่ยนที่เข้าใจกันดี   การเดิมพันที่หากตนแพ้คงเสียศักดิ์ศรีนัก...

    “ถ้าคิดว่าฉันเคารพกติกา ก็ตามใจ”   ไม่มีกฎบอกว่าคนแพ้ห้ามขัดขืน และต้องทำตามคนชนะทุกประการ..   

    “ถ้าเจ้าคงสติเอาไว้ได้อย่างครบถ้วน ข้าก็ขอนับถือ”    ถ้อยความอันมั่นใจของผู้ท้าดวล  ราวกับกำหนดอนาคตของผู้แพ้.. ว่าจบลงที่จุดใด...



สุราแม้เลิศรสเพียงใด..
หากไว้เพียงตั้งประดับ.. คงไม่มีมีวันรู้รส...


ว่าเป็นของแท้หรือไม่



    “สวะเอ๊ย....”  สบถก่อนยกแก้วบรรจุสุราสีใสลงคอหมดในรวดเดียว    คือการท้าทายของนภาสีดำจากอนาคต  ถึงคำหยามเหยียดของนภาในอดีต... ซึ่งคงเรียกว่าสีขาวได้ไม่เต็มปาก  

    “เจ้าเป็นคนน่าสนุกจริงๆ”     ตอบรับคำท้าด้วยการทำเช่นเดียวกัน



รสขมหอมหวานกลมกล่อม
มีเพียงผู้หลงใหลเท่านั้นที่จะเข้าใจ....


รสชาติของเสน่ห์ที่ยากจะเข้าใจนั้น
หากลองแล้วเพียงครั้ง.. ..


จะคงสติไว้
จะลุ่มหลง
หรือโดนมอมเมามิรู้สึกตัว




คือรูปแบบหนึ่งของการเริ่มต้นรัก

.
.
.





-END-

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Free Talk : เพ้อ~ เหมือนเมะสองคน OTL  เพ้อจริงๆ  พอๆกับ 100G เลย  คู่ข้ามเวลามาพบรักกันนี่   แต่คู่นี้ออกแนวฝาแฝดมาก  แนวเดียวกับ G27 เลย   ค้นข้อมูลเหล้าก่อนเป็นอันดับแรก  เพราะคิดว่าสองคนนี้ที่เหมือนกันน่าจะเหล้าๆนี่แหละ    แต่.. เราไม่เคยแตะของมึนเมาเลยทุกชนิด =[]=!!!  ฮ่าๆๆๆ   

ส่วนคุณริคาโด้นี่ ต้องจิ้นเอาลูกเดียว ก็อิงเอาจากที่เคยเขียน 100G เอาไว้   น่าจะเป็นคนที่ดูเข้มเคร่งขรึม แต่ไม่โหดเท่าไหรถ้าไม่จำเป็น  (แต่ในมัง